Radio Chrystusa Króla




Jezuniu Moja Miłości

PIĘKNY WIERSZ O RÓŻANCU

„W małej izdebce, tuż obok łóżka,

Z różańcem w ręku klęczy staruszka

Czemuż to babciu mówisz pacierze?

Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.

 

Wierzę, że te małe paciorki z dębiny

Moc mają ogromną, odpuszczają winy

Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy

Ja,grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy

 

Pierwsza dziesiątka jest za papieża

Niech nami kieruje, Bogu powierza.

Druga w intencji całego Kościoła

Modlitwą silny wszystkiemu podoła.

 

Trzecia za męża, co zmarł i już jest w niebie

A może w czyśćcu, lub większej potrzebie

Czwartą odmawiam w intencji syna…

Przy tych słowach staruszka płakać zaczyna

 

Był dobry chłopak, lecz od ojca pogrzebu

Odwrócił się od Boga, złorzeczył niebu

Nie rozumiał, że Bóg w swojej miłości

Dał wolną wolę dla całej ludzkości.

 

Zaś człowiek dar ten bezcenny i hojny

Zamienił na chciwości, wyzysk i wojny

I teraz, gdy wypadek czy wojenna trwoga

Nie wini siebie, lecz zawsze Boga.

 

Myślałam, że syn, gdy założył rodzinę,

Gdy wziął na ręce swą pierwszą dziecinę,

Zrozumiał swe błędy, cel odnalazł w życiu

Lecz on mimo rodziny, pogrążył się w piciu.

 

Awantury, alkohol, płacz i siniaki

Czemu swym dzieciom los zgotował taki?

Nie było miłości, pieniędzy, jedzenia,

Spokój był tylko, gdy szedł do więzienia.

 

Ja zaś przez lata biorąc różaniec do ręki,

Bogu polecam swych wnucząt udręki,

Lecz syn w nałogu trwał dalej uparty,

Z czwartej dziesiątki robił sobie żarty.

 

„Lepiej piątą odmawiaj sama za siebie

Bo żyjesz tylko o wodzie i chlebie.

Na nic te posty i twoje modły,

Bo los już taki musi być podły.”

                                        SZANOWNI PAŃSTWO!

Alfie

Byliśmy świadkami nieludzkiego koszmaru. Przez kilka dni na naszych oczach trwała egzekucja Alfiego Evansa. Myślałam, że ten horror już się zakończył. Jednak wyszły na jaw kolejne, szokujące informacje na temat śmierci chłopczyka. Jestem przerażona tym, co przeczytałam. Alfie cierpiał na niezbadaną dotąd chorobę. Jego rodzice chcieli do końca walczyć o życie synka. Lekarze, sędziowie i politycy chcieli jego śmierci. Nic nie pomogły odwołania, prośby i błagania. Alfie został uwięziony w szpitalu. Odłączono go od respiratora i chciano zagłodzić. Uzbrojeni policjanci pilnowali wejścia do budynku aby nikt nie próbował w tym przeszkodzić. Po odłączeniu od aparatury Alfie miał żyć tylko 3 minuty. Żył kilkadziesiąt godzin, oddychając samodzielnie. W tym czasie w pogotowiu czekał wojskowy samolot, gotowy w każdej chwili przewieźć maluszka do szpitala we Włoszech, gdzie natychmiast udzielono by mu pomocy. Brytyjczycy nie pozwolili na to. Dlaczego?

„My mamy Prawo, a według Prawa powinien on umrzeć.”

Ten cytat z Ewangelii chyba najlepiej oddaje istotę cywilizacji śmierci, której ofiarą padł maleńki Alfie. O losie człowieka decydują w niej urzędnicy. Jednostkom zdrowym i chcianym przez społeczeństwo pozwala się żyć. Chorzy i niechciani przeznaczeni są do czegoś innego. Do czego?

Czy wiedzą Państwo że szpital, w którym więziono Alfiego, był zamieszany w gigantyczną aferę związaną z pobieraniem narządów dzieci? Notowano tam niepokojącą, wysoką śmiertelność małych pacjentów. Aż w końcu ujawniono raport dotyczący jednego z lekarzy tam pracujących, który:

„pobierał wszelkie możliwe organy od dzieci zmarłych z niewyjaśnionych do końca powodów, zaniedbywał prawidłowe przeprowadzanie sekcji, wycinał narządy bez wyraźnej zgody rodziców pacjentów, a nawet czasem mimo ich sprzeciwu.”

To działanie tylko jednego, konkretnego „lekarza”. Okazało się, że w całym szpitalu składowano ponad tysiąc ciał dzieci! Wyselekcjonowane tkanki sprzedawano firmom farmaceutycznym. Dochodziło przy tym do koszmarnych tragedii. Przeczytałam, że:

„jedna z matek musiała urządzać swemu dziecku aż trzykrotnie ceremonię pogrzebową, gdyż szpital zwracał jej organy synka na raty.”

Część z tych dzieci umarła w niejasnych okolicznościach. Czy podobny los spotkał małego Alfiego?

Jak donoszą informatorzy jednej z włoskich gazet, gdy jego ojciec został wezwany na kolejną rozmowę z władzami szpitala a wycieńczona matka spała, do sali weszła pielęgniarka i podała Alfiemu cztery zastrzyki z nieokreślonymi substancjami. Zaraz po tym chłopiec zmarł! Wygląda to na zaplanowaną egzekucję. Drugą, gdyż pierwsza – odłączenie od respiratora – nie „pomogła” bo Alfie wciąż oddychał. I to wszystko zgodnie z prawem! Nikt za to wszystko nie poniesie odpowiedzialności bo na morderstwo wyraził zgodę sąd. Alfie musiał umrzeć bo „takie jest prawo”. Coś mi to przypomina…

W tych ostatnich dniach wielu ludzi przekonał

o się jak nieludzki i bezduszny jest system panujący w Wielkiej Brytanii. Gdy wszystkie media relacjonowały walkę Alfiego, wielu nie mogło uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. A przecież do podobnych sytuacji dochodzi także w Polsce. W 2016 roku w warszawskim Szpitalu św. Rodziny próbowano wykonać aborcję na 6 miesięcznym Wiktorku, u którego podejrzewano Zespół Downa. Chłopiec urodził się żywy i został odłożony na półkę. Nikt nie udzielił mu żadnej pomocy. Zanim umarł, przez godzinę przeraźliwie płakał. Świadkowie mówią, że tego krzyku nie zapomną do końca życia…

Ta egzekucja też była zaplanowana. Wyznaczono dokładną datę i godzinę aborcji. Dziecko przeżyło i nikt nie zamierzał mu pomagać. I to wszystko też zgodnie z prawem! O losie chłopca zdecydowało szpitalne „konsylium ekspertów”. Nieprawidłowości nie dopatrzyli się krajowi konsultanci ginekologii, położnictwa i neonatologii. Dopełniono wszystkich obowiązujących procedur.

Do czego to wszystko prowadzi?

Czołowi polscy aborcjoniści publicznie nazywają swoje szpitale miejscami, w których „przestrzega się prawa”! Mordują setki dzieci każdego roku i wiedzą, że są bezkarni bo wszystko jest zgodnie z przepisami. A jak takie przestrzeganie prawa wygląda w praktyce?

Przypomina mi się wstrząsające świadectwo położnej z rzeszowskiego szpitala Pro Familia. W tym szpitalu mordowano nawet 6 miesięczne dzieci. Po odejściu z tej rzeźni położna mówiła, że:

„są one wyciągane za nóżki z łona matki, często rozrywane na pół i wrzucane do podstawionego wiadra. Niektóre z nich nie mieszczą się i są w tym wiadrze upychane.”

Ten koszmar był całkowicie legalny. Ale udało się go zatrzymać

!

Nasi wolontariusze przez trzy lata organizowali antyaborcyjne akcje związane ze szpitalem Pro Familia. Pikiety, billboardy, akcje w internecie – użyliśmy wszelkich środków aby pokazywać co dzieje się za murami tej placówki i wywierać presję aby nie mordowano dzieci. Aż w końcu…

Szpital oficjalnie zaprzestał dokonywania aborcji! Skoro udało się w Rzeszowie, może udać się w każdym innym szpitalu. Potrzeba tylko odwagi i wytrwałości. Proszę Państwa, w tej chwili tę samą strategię, która doprowadziła do ocalenia dzieci w Pro Familii, stosujemy wobec szpitali Bielańskiego i Orłowskiego w Warszawie. Te dwie placówki odpowiadają za ponad 20% wszystkich dzieci zabitych w wyniku aborcji w Polsce.

Pikieta

Pod każdy

m z tych szpitali stoi zaparkowany samochód oklejony antyaborcyjnymi plakatami. Miesięczny koszt utrzymania aut w tych miejscach to ok. 2500 zł (opłaty parkingowe, przeglądy). Aby i w tych szpitalach zaprzestano zabijania musimy być wytrwali. Auta powinny tam stać przez kolejne 3 miesiące, na co potrzebujemy 7500 zł. Ich zabranie spod szpitali spowodowałoby zawieszenie akcji. Nie chciałabym do tego dopuścić.

Dlatego zwracam się do Państwa z prośbą o przekazanie 30 zł, 60 zł, 120 zł, lub dowolnej innej kwoty, aby pokazywać prawdę o aborcji pod warszawskimi szpitalami i doprowadzić do zaprzestania aborcji w tych placówkach.

Numer konta: 79 1050 1025 1000 0022 9191 4667
Fundacja Pro – Prawo do życia
pl. Dąbrowskiego 2/4 lok. 32, 00-055 Warszawa
Dla przelewów zagranicznych – Kod BIC Swift: INGBPLPW

wpłata online

Alfie Evans został zamordowany bo pozwala na to brytyjskie prawo. Wiktor został zamordowany bo pozwala na to polskie prawo. Obaj byli niewinni i bezbronni. Ale machina śmierci domagała się ich zgładzenia. Aby ją zatrzymać musimy działać bez przerwy, z wytrwałością i konsekwencją. Skoro udało się w Rzeszowie, uda się w całym kraju. Potrzebujemy tylko Państwa wsparcia!

Serdecznie Państwa pozdrawiam,

Kinga Małecka-Prybyło