Radio Chrystusa Króla




Jezuniu Moja Miłości

KSIĄŻKA

Książka religijna Jezuniu moja Miłości - zdjęcie 1

Tutaj można kupić:

            

PIĘKNY WIERSZ O RÓŻANCU

„W małej izdebce, tuż obok łóżka,

Z różańcem w ręku klęczy staruszka

Czemuż to babciu mówisz pacierze?

Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.

 

Wierzę, że te małe paciorki z dębiny

Moc mają ogromną, odpuszczają winy

Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy

Ja,grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy

 

Pierwsza dziesiątka jest za papieża

Niech nami kieruje, Bogu powierza.

Druga w intencji całego Kościoła

Modlitwą silny wszystkiemu podoła.

 

Trzecia za męża, co zmarł i już jest w niebie

A może w czyśćcu, lub większej potrzebie

Czwartą odmawiam w intencji syna…

Przy tych słowach staruszka płakać zaczyna

 

Był dobry chłopak, lecz od ojca pogrzebu

Odwrócił się od Boga, złorzeczył niebu

Nie rozumiał, że Bóg w swojej miłości

Dał wolną wolę dla całej ludzkości.

 

Zaś człowiek dar ten bezcenny i hojny

Zamienił na chciwości, wyzysk i wojny

I teraz, gdy wypadek czy wojenna trwoga

Nie wini siebie, lecz zawsze Boga.

 

Myślałam, że syn, gdy założył rodzinę,

Gdy wziął na ręce swą pierwszą dziecinę,

Zrozumiał swe błędy, cel odnalazł w życiu

Lecz on mimo rodziny, pogrążył się w piciu.

 

Awantury, alkohol, płacz i siniaki

Czemu swym dzieciom los zgotował taki?

Nie było miłości, pieniędzy, jedzenia,

Spokój był tylko, gdy szedł do więzienia.

 

Ja zaś przez lata biorąc różaniec do ręki,

Bogu polecam swych wnucząt udręki,

Lecz syn w nałogu trwał dalej uparty,

Z czwartej dziesiątki robił sobie żarty.

 

„Lepiej piątą odmawiaj sama za siebie

Bo żyjesz tylko o wodzie i chlebie.

Na nic te posty i twoje modły,

Bo los już taki musi być podły.”

Znalezione obrazy dla zapytania Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła".

 

(Łk 17, 11-19) 
Stało się, że Jezus zmierzając do Jerozolimy przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodził do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: „Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami”. Na ich widok rzekł do nich: „Idźcie, pokażcie się kapłanom”. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: „Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec”. Do niego zaś rzekł: „Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła”.
 
Znalezione obrazy dla zapytania Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła".
Z komentarza św. Cyryla Aleksandryjskiego, biskupa, do Księgi Aggeusza
 

Moje imię jest sławione między narodami
W chwili przyjścia naszego Zbawiciela świątynia Boża objawiła się w sposób nieporównanie chwalebny; o tyle wspanialsza i wznioślejsza od dawnej, o ile kult starotestamentalny różni się od kultu chrześcijańskiego i ewangelicznego, a zapowiedź od rzeczywistości. 
Na ten temat – jak sądzę – można powiedzieć, co następuje. Świątynia była jedna, i tylko w Jerozolimie. Ofiary sprawował w niej jeden lud izraelski. Odkąd jednak Jednorodzony Syn stał się nam podobny, chociaż był „Bogiem i Panem, oświecił nas” – jak powiada Pismo, odtąd cały świat napełnił się świątyniami i niezliczonymi czcicielami, którzy duchowymi ofiarami i kadzidłami wielbią Boga wszechświata. To właśnie, jak sądzę, zapowiadał Malachiasz w imieniu Boga: „Ja jestem wielkim Królem – mówi Pan – imię moje będzie sławione między narodami, a na każdym miejscu składany będzie mojemu imieniu dar kadzielny i ofiara czysta”. 
Tak więc wspaniałość nowej świątyni, czyli Kościoła, będzie o wiele bogatsza. Tym, którzy zabiegają i trudzą się przy budowie tej świątyni, zostanie udzielony od Boga dar i nagroda z nieba – Chrystus. On jest dla wszystkich pokojem i „przez Niego mamy przystęp w jednym Duchu do Ojca”. Pan zapowiada to w słowach: „Na tym miejscu udzielę pokoju, pokoju duszy, jako nagrody dla pracujących przy budowie tej świątyni”. Na innym miejscu mówi także Chrystus: „Pokój mój daję wam”. O tym, jak bardzo jest on pożyteczny, poucza święty Paweł: „Pokój Chrystusowy, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli”. Także Izajasz, mędrzec, modlił się słowami: „Panie nasz, Boże, użycz nam pokoju, albowiem Ty odpłacasz wszystkie nasze czyny”. Ci bowiem, co raz się stali godni pokoju Chrystusa, potrafią zachować swą duszę i skierować swe myśli ku przestrzeganiu cnoty. 
Tak więc każdemu, kto buduje, obiecany jest pokój. Czy to gdy buduje Kościół, i jako mistagog wprowadzający w święte misteria postawiony jest na czele rodziny Bożej, czy też gdy doskonali własną duszę stając się żywym i duchowym kamieniem „świątyni Boga w Duchu”, jako nagrodę osiągnie z łatwością zbawienie własnej duszy.
Znalezione obrazy dla zapytania Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła".

Panie, okazałeś swoje zbawienie; wszystkie krańce ziemi ujrzały je (Ps 98, 2-3)

Łaska, wdzięczność, dar wiary i życie z wiary, nawzajem przeplatają się w dzisiejszej liturgii. Pierwsze czytanie (2 Krl 5, 14-17) przypomina zdarzenie z Naamanem Syryjczykiem, którego prorok Elizeusz uzdrowił z trądu. Bóg posłużył się tym cudem, aby objawić się poganinowi i powołać go do wiary; uległy łasce, odpowiada nawracając się wewnętrznie i wyznając głośno, że Bóg Izraela jest jedynym prawdziwym Bogiem: „Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem” (tamże 15). Następnie, na znak wdzięczności, składa dar prorokowi, który stał się narzędziem jego uzdrowienia. Lecz ten, całkowicie bezinteresowny, odmawia przyjęcia. Prawdziwie Boży człowiek, Elizeusz — jak każdy prawdziwy prorok — nie chce wykorzystać wdzięczności wierzących, by się wzbogacić lub stać się sławnym.

W pierwszym swoim przemówieniu w synagodze w Nazaret Jezus przytoczy fakt uzdrowienia Naamana Syryjczyka (Łk 4, 27) — jedynego uzdrowionego przez Elizeusza z pominięciem tylu trędowatych Izraelitów — by wykazać, że zbawienie nie jest przywilejem zastrzeżonym dla Żydów, lecz darem ofiarowanym wszystkim ludziom. Podobne wydarzenie będzie miało miejsce później, kiedy podczas ostatniej podróży do Jerozolimy Jezus uzdrowi dziesięciu trędowatych, z których tylko jeden — cudzoziemiec — powtórzy gest wdzięczności Naamana i wraz ze zdrowiem fizycznym otrzyma dar zbawienia (Łk 17, 11-19;ewangelia). Naprzeciw Jezusa wychodzi grupa dziesięciu nieszczęśliwych; „zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: »Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami«„ (tamże 12-13). Jest to okrzyk ufności w tego Jezusa, o którym słyszeli, że czynił cuda i współczuł nędzom ludzkim; prośba została wysłuchana. Pan jednak stawia warunek: „Idźcie, pokażcie się kapłanom” (tamże 14). Czego prawo Mojżeszowe żądało od trędowatego już oczyszczonego, dla stwierdzenia jego uzdrowienia (Kpł 14, 2), tego Jezus żąda od dziesięciu jeszcze przed uzdrowieniem, podkreślając w ten sposób wartość posłuszeństwa względem prawa. A gdy udają się w drogę, by wykonać rozkaz, zostają uzdrowieni. Jednakowe uzdrowienie wszystkich, lecz niejednakowe zachowanie się trędowatych. „Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin” (tamże 15-16). Innych dziewięciu nie odczuło potrzeby powrotu i podziękowania; może właśnie dlatego, że należeli do narodu wybranego, uważali dary Boże za rzecz, która się im należy. Samarytanin natomiast, cudzoziemiec, nie śmie sobie rościć żadnych praw i uważając się za niegodnego łaski Boga, przyjmuje ją sercem pokornym i wdzięcznym. Ta postawa pełna pokory i wdzięczności przygotowuje go do większej łaski, do łaski zbawienia: „Wstań, idź — mówi mu Jezus — twoja wiara cię uzdrowiła!”(tamże 19).

Pismo święte po wiele razy stwierdza, że dar wiary nie jest związany z żadnym narodem i z żadną sytuacją. „Słowo Boże nie uległo skrępowaniu!” — mówi drugie czytanie (2 Tm, 2, 8-13); nic nie może przeszkodzić mu zapuścić korzeni nawet w sercach zdecydowanie dalekich od ludzi wierzących i wzbudzić w nich wiarę. Lecz św. Paweł mówi również o innym obowiązku życia z wiary: uważać cierpienie, szczególnie to, które pochodzi z wierności Chrystusowi, nie za nieprzyjaciela, lecz za chwałę i pewny środek do wejścia w krąg zbawienia. „Nauka to zasługująca na wiarę: jeżeliśmy z Nim współumarli, wespół z Nim żyć będziemy. Jeśli trwamy w cierpliwości, wespół z Nim też królować będziemy” (tamże 11-12).

  •  Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem cuda uczynił. Zwycięstwo zgotowała Mu Jego prawica i święte ramię Jego. Pan okazał swoje zbawienie; na oczach pogan objawił swą sprawiedliwość. Wspomniał na dobroć i na wierność swoją dla domu Izraela. Ujrzały wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego. Radośnie wykrzykuj na cześć Pana, cała ziemio, cieszcie się i weselcie, i grajcie (Psalm 98, l-4).
  • Wraz z tym, który cierpiał straszliwie w ciele z powodu trądu, błagam Cię, w utrapieniu duszy mojej: „Panie, jeśli chcesz, możesz mnie uzdrowić!” Z niewidomymi, utrapionymi własną ślepotą i pogrążonymi w wiecznej nocy, podnoszę do Ciebie mój lament. Ja nie nazywam Cię „synem Dawida”, lecz nazywam Cię „Synem Boga”, który jest najwyższą istotą. Nie tylko nazywam Cię Mistrzem… lecz wierzę, że jesteś Panem nieba i ziemi. Nie tylko wierzę w dotknięcie Twojej ręki, o Boże miłosierny i bliski, lecz wierzę w moc Twojego słowa, którym możesz mnie uzdrowić, nawet gdy jesteś daleko, bardzo daleko… Chcesz tego, ponieważ jesteś litościwy, i możesz to uczynić, bo jesteś Stwórcą: powiedz tylko słowo, a będę uzdrowiony!…
    Udziel mi… przebaczenia wielkich moich win, o Boże dobroci i Panie szczęśliwości: im większa jest Twoja szczodrobliwość, tym więcej jesteś uwielbiony; im bardziej wspaniałomyślna jest Twoja hojność, tym więcej jesteś miłowany; im więcej okazujesz miłosierdzia, tym większą chwałę odbierasz… Użyj podobnego miłosierdzia względem mnie, który poczuwam się do niezliczonych przewinień, abym głosząc z wdzięcznością Twoje dobrodziejstwa, miłość moją wyrażał z nie mniejszą gorącością! Chwała Tobie we wszystkim (św. Grzegorz z Narek).

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
Żyć Bogiem, t. III, str. 311

Znalezione obrazy dla zapytania litania za ojczyzne

Litania za Ojczyznę do Świętych Patronów i Patronek Polski (1930

Trójco Przenajświętsza, jedyny Boże, zmiłuj się nad nami!

 

Najświętsza Panno Marjo, Królowo Korony Polskiej, Ratuj nas,

 

Matko Boska w Częstochowskiej w Ostrej-Bramie i w innych wielu miejscach w Polsce cudami słynąca, Ratuj nas.

 

Niepokalana Dziewico, tylokrotnie ukoronowana na ziemi Polskiej, Ratuj nas.

 

Św. Józefie, Patronie Kościoła św., Ratuj nas,

 

 

 

Św. Michale Archaniele, Patronie Małopolski, Ratuj nas.

 

Św. Cyrylu i Metody, Apostołowie Słowian, Módlcie się za nami!

 

Św. Wojciechu, pierwszy Biskupie polski i Męczenniku, Módl się za nami!

 

Św. Pustelnicy, Andrzeju Żurawku i Benedykcie, Módlcie się za nami!

 

Św. Stanisławie Szczepanowski, Biskupie krakowski, Módl się za nami!

 

Św. Bogumile, Arcybiskupie gnieźnieński, później pustelniku, Módl się za nami!

 

Bł. Wincenty Kadłubku, Biskupie krakowski, Módl się za nami!

 

Bł. Jakóbie Strepo, Arcybiskupie lwowski, Módl się za nami!

 

Św. Jacku i bł. Czesławie, pierwsi w Polsce zakonnicy Dominika, Módlcie się za nami!

 

Bł. Sadoku i jego Towarzysze Męczennicy, Módlcie się za nami!

 

Św. Janie Kanty, ubogich miłośniku, kapłanów wzorze, Módl się za nami!

 

Bł. Izajaszu Bonarze, kapłanie z zakonu św. Augustyna, Módl się za nami!

 

Bł. Janie z Dukli, zakonniku reguły św. Franciszka, Módl się za nami!

 

Bł. Szymonie z Lipnicy, kapłanie z zakonu Bernardynów, Módl się za nami!

 

Bł. Władysławie z Gielniowa, kaznodziejo m. Warszawy, Módl się za nami!

 

Św. Kazimierzu królewiczu, Módl się za nami!

 

Św. Stanisławie Kostko, anielski młodzieniaszku, Módl się za nami!

 

Bł. Melchjorze Grodziecki, Męczenniku, kapłanie Tow. Jezusowego, Módl się za nami!

 

Bł. Andrzeju Bobolo, Misjonarzu i Męczenniku, Módl się za nami!

 

Św. Józafacie Kuncewiczu, Arcybiskupie połocki, umęczony za Unię z Kościołem, Módl się za nami!

 

Św. Klemensie Dworzaku, Apostole Warszawy, Módl się za nami!

 

Św. Janie Nepomucenie, Męczenniku za sekret spowiedzi, Módl się za nami!

 

Św. Wincenty, Męczenniku, Patronie m. Przemyśla, Módl się za nami!

 

Św. Jadwigo, księżno śląska, Módl się za nami!

 

Bł. Kingo, królowo Polski, Módl się za nami!

 

Bł. Bronisławo, Norbertanko, Módl się za nami!

 

Bł. Jolanto, księżno mazowiecka, Módl się za nami!

 

Bł. Salomeo, królowo Halicza, Módl się za nami!

 

Bł. Zdzisławo, Dominikanko, Módl się za nami!

 

Wszyscy śś. Patronowie i Patronki narodu polskiego, Módlcie się za nami!

 

 

Ojcze nasz, Zdrowaś Marjo, Chwała Ojcu.

 

 

 

Módlmy się.

 

Najłaskawszy P. Jezu Chryste, Królu narodów najpotężniejszy, Ucieczko nasza, błagamy Cię, Ojcze miłosierny, racz przebaczyć nasze winy i grzechy nasze a nieprzyjaciół Kościoła św. i Ojczyzny naszej racz poniżyć i nawrócić łaskawie. Amen.

 

Najświętsze Serce Jezusa, w Tobie ufność pokładamy, nie będziemy zawstydzeni na wieki.

 

Pani nasza Częstochowska, Królowo Korony Polskiej, strzeż Królestwa Swego!

 

Wszyscy Święci i Święte Polskie, módlcie się za nami! Amen.

 

 

 

 

Za: KALENDARZ KRÓLOWEJ KORONY POLSKIEJ NA ROK PAŃSKI 1930

Znalezione obrazy dla zapytania modlitwa za polskÄ™

Najświętsze Serce Jezusa, w naszej Ojczyźnie przyjdź Królestwo Twoje. Zapanuj duchem Twej sprawiedliwości i miłości w umysłach i sercach rządzących i rządzonych.

W najgłębszej czci i dziękczynieniu, w modlitwie błagalnej Polska korzy się przed Tobą. Wskrzesiłeś Jej ciało, odrodź ducha, Chryste. Daj Narodowi światło, męstwo, dobrą wolę. Daj zwycięstwo nad złem w naszym Narodzie, nawróć błądzących, spraw, abyśmy przejrzeli i przebacz nam, bo tylu z nas nie wie, co czyni. Przemów do naszych serc, daj się poznać Panie, a wszyscy pójdziemy za Tobą.

Przebacz nam, którzy Cię kochać pragniemy, a tak Ci źle służymy. Przebacz niewdzięczność, nakłoń ucha Twego i wysłuchaj. Polska woła do Ciebie w niemocy własnej i błaga miłosierdzia Twego. Wzbudź moc Twoją, Panie, przyjdź i króluj. Najświętsze Serce Jezusa, w Tobie ufność pokładamy, a nie będziemy zawstydzeni na wieki. Pani nasza Częstochowska, Królowo Polski, strzeż Królestwa Twego.

Wszyscy święci i święte Polskie, módlcie się za nami.

Znalezione obrazy dla zapytania Dzień Papieski

                     Dzień Papieski
Ostatnia aktualizacja: 12.10.2013
Od 2001 roku niedziela bezpośrednio poprzedzająca 16 października jest w polskim Kościele przeżywana jako Dzień Papieski. Pomysłodawcą tego dnia jest powołana w 1999 r. przez Konferencję Episkopatu Polski Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”.
Obchody organizowane są w kilku wymiarach. Jednym z nich jest wymiar intelektualny: chodzi o upowszechnienie nauczania Jana Pawła II, czemu ma służyć szeroka debata w środkach masowego przekazu oraz szereg sesji naukowych, seminariów i publikacji. Na wymiar duchowy składają się uroczystości liturgiczne, spotkania i czuwania modlitewne. Organizowane są także liczne imprezy kulturalne – koncerty, wieczory poezji, zloty i rajdy. Przy tej okazji wręczane są przyznawane co roku nagrody TOTUS – zwane często „katolickimi Noblami”. Uhonorowano nimi dotychczas m.in. ks. Jana Twardowskiego, prof. Andrzeja Wojciechowskiego, Zygmunta Kubiaka, prof. Henryka Mikołaja Góreckiego, prof. Jerzego Nowosielskiego, Instytut „Tertio Millennio”, program „Ziarno”, internetowy portal OPOKA i Redakcja Programów Katolickich TVP.
Szczególnie widocznym akcentem obchodów jest powszechna zbiórka pieniędzy pod hasłem „Dzielmy się miłością”, przeprowadzana przy okazji obchodów Dnia Papieskiego. Dochód z niej jest przeznaczony na fundusz stypendialny, dzięki któremu najbardziej uzdolniona młodzież, pochodząca z ubogich rodzin, głównie ze wsi, będzie miała możliwość kontynuowania nauki.

Po raz pierwszy Dzień Papieski zorganizowano w Polsce w roku 2001. Przebiegał on pod hasłem „Papież przełomów”. Kolejny Dzień Papieski zorganizowano w roku 2002 – tym razem pod hasłem „Jan Paweł II – świadek nadziei”. W roku 2003 Dzień Papieski przebiegał pod hasłem „Jan Paweł II – Apostoł Jedności”. W 2004 r. hasłem Dnia Papieskiego były słowa „Jan Paweł II – pielgrzym pokoju”. W 2005 r., po raz pierwszy po śmierci Jana Pawła II, V Dzień Papieski został zorganizowany pod hasłem „Jan Paweł II – Orędownik prawdy”. W 2006 r. przebiegał pod hasłem „Jan Paweł II – Sługa miłosierdzia”, w 2007 r. – „Jan Paweł II – obrońca godności człowieka”, w roku 2008 – „Jan Paweł II – wychowawca młodych”, w roku 2009 – „Jan Paweł II – Papież wolności”, w roku 2010 – „Jan Paweł II – Odwaga świętości”. W roku 2011 r. Dzień Papieski obchodzono pod hasłem „Jan Paweł II – człowiek modlitwy”, a w 2012 r. – „Jan Paweł II – Papież rodziny”.

W 2013 r. XIII Dzień Papieski obchodzony w niedzielę, 13 października, ma nam przybliżyć jeszcze jeden wymiar posługi wielkiego Polaka:

    

[Message clipped]  Pokaż całą wiadomość