Radio Chrystusa Króla




Jezuniu Moja Miłości

PIĘKNY WIERSZ O RÓŻANCU

„W małej izdebce, tuż obok łóżka,

Z różańcem w ręku klęczy staruszka

Czemuż to babciu mówisz pacierze?

Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.

 

Wierzę, że te małe paciorki z dębiny

Moc mają ogromną, odpuszczają winy

Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy

Ja,grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy

 

Pierwsza dziesiątka jest za papieża

Niech nami kieruje, Bogu powierza.

Druga w intencji całego Kościoła

Modlitwą silny wszystkiemu podoła.

 

Trzecia za męża, co zmarł i już jest w niebie

A może w czyśćcu, lub większej potrzebie

Czwartą odmawiam w intencji syna…

Przy tych słowach staruszka płakać zaczyna

 

Był dobry chłopak, lecz od ojca pogrzebu

Odwrócił się od Boga, złorzeczył niebu

Nie rozumiał, że Bóg w swojej miłości

Dał wolną wolę dla całej ludzkości.

 

Zaś człowiek dar ten bezcenny i hojny

Zamienił na chciwości, wyzysk i wojny

I teraz, gdy wypadek czy wojenna trwoga

Nie wini siebie, lecz zawsze Boga.

 

Myślałam, że syn, gdy założył rodzinę,

Gdy wziął na ręce swą pierwszą dziecinę,

Zrozumiał swe błędy, cel odnalazł w życiu

Lecz on mimo rodziny, pogrążył się w piciu.

 

Awantury, alkohol, płacz i siniaki

Czemu swym dzieciom los zgotował taki?

Nie było miłości, pieniędzy, jedzenia,

Spokój był tylko, gdy szedł do więzienia.

 

Ja zaś przez lata biorąc różaniec do ręki,

Bogu polecam swych wnucząt udręki,

Lecz syn w nałogu trwał dalej uparty,

Z czwartej dziesiątki robił sobie żarty.

 

„Lepiej piątą odmawiaj sama za siebie

Bo żyjesz tylko o wodzie i chlebie.

Na nic te posty i twoje modły,

Bo los już taki musi być podły.”

I sobota miesiąca: Wynagradzajmy Bogu i Maryi szczególnie za grzechy dusz kapłańskich i zakonnych

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Drodzy Przyjaciele Jezusa i Maryi!

Zbliżająca się pierwsza sobota miesiąca bezpośrednio poprzedza Święto Ofiarowania Pańskiego, które jest jednocześnie Światowym Dniem osób poświęconych Bogu.

W tym miejscu pragniemy przypomnieć wstrząsające słowa siostry Łucji z Fatimy, które wypowiedziała 26 grudnia 1957 roku w wywiadzie z ojcem Augustinem Fuentesem – postulatorem procesu beatyfikacyjnego Franciszka i Hiacynty. Łucja powiedziała:

„Ojcze, diabeł ma ochotę podjąć decydującą bitwę z Najświętszą Dziewicą. A diabeł wie, co najbardziej obraża Boga, i co w krótkim czasie zyska dla niego największą liczbę dusz. Diabeł robi wszystko, aby przezwyciężyć dusze poświęcone Bogu, ponieważ w ten sposób uda mu się osłabić dusze wiernych, opuszczonych przez ich przywódców, a tym samym łatwiej je pochwycić.”

Dodała też: „Tym, co rani Niepokalane Serce Maryi i Serce Jezusa jest upadek dusz zakonnych i kapłańskich.”

Na koniec powiedziała: „Powiedz to ojcze innym, że moi kuzyni Franciszek i Hiacynta poświęcili się, ponieważ we wszystkich objawieniach Najświętszej Dziewicy zawsze widzieli Ją bardzo smutną. Nigdy się do nas nie uśmiechała. Ten smutek, ta udręka, którą w Niej zauważyliśmy, przeniknęły nasze dusze. Smutek ten jest spowodowany obrazą Boga i karami, jakie grożą grzesznikom.”

W pierwszą sobotę lutego – WYNAGRADZAJMY BOGU i MARYI szczególnie za grzechy dusz kapłańskich i zakonnych. W tym miesiącu rozważania przygotował ks. Wojciech Zyśk z parafii Świętego Stanisława w Somiance
 

Pierwsze Soboty – Ks. Wojciech Zyśk, rozważania Tajemnicy Ofiarowania P…

Pierwsze Soboty – Ks. Wojciech Zyśk, rozważania Tajemnicy Ofiarowania Pańskiego @Pierwsze Soboty

 
2 lutego 2020
OFIAROWANIE PAŃSKIE
święto
Święto spotkania Chrystusa ze swoim ludem było obchodzone w Jerozolimie już w V wieku, a w VII wieku zostało przyjęte na Zachodzie. Święto to zamyka cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego.
Czterdzieści dni po narodzeniu Jezusa Rodzice przynieśli Go do świątyni, by ofiarować Go Bogu, zgodnie ze zwyczajem prawa. Po obrzezaniu, według nakazu Prawa, należało spełnić dwa obrzędy: pierworodny syn powinien zostać ofiarowany Panu, a następnie wykupiony, matka natomiast powinna zostać oczyszczona z nieczystości, w którą w świetle prawa popadła. Ofiarowanie wszystkiego, co pierworodne, dokonywało się na pamiątkę cudownego wyzwolenia ludu Izraela z niewoli egipskiej. Wszyscy pierworodni byli ofiarowani Panu Bogu, a następnie zwracani ludowi. Można powiedzieć, że nigdy jeszcze w tej świątyni nie było podobnej ofiary i nigdy się już ona nie powtórzy. Następną ofiarę złoży sam Jezus poza miastem, na Kalwarii. Dzisiejsze święto wzywa nas do oddania Panu raz jeszcze naszych pragnień, myśli, uczynków – całego naszego życia. Zachęca do ofiarowania najdrobniejszych nawet rzeczy codziennych, a także innych, ważnych wydarzeń. We wszystkim należymy do Boga.

PROCESJA
ANTYFONAPor. Iz 35,4-5
Oto nasz Pan przyjdzie z mocą * i oświeci serca sług swoich. Alleluja.

Kapłan pozdrawia wiernych jak w Mszy św., a następnie wprowadza ich do świadomego i czynnego udziału w obrzędach tego święta. Może się posłużyć słowami niżej podanymi lub podobnymi:

Drodzy bracia i siostry, przed czterdziestoma dniami obchodziliśmy święto Narodzenia Chrystusa. Dzisiaj wspominamy dzień, w którym Jezus został przedstawiony w świątyni. W ten sposób nie tylko wypełnił przepis prawa Starego Testamentu, lecz spotkał się ze swoim ludem, który z wiarą Go oczekiwał. Symeon i Anna, prowadzeni i oświeceni przez Ducha Świętego, przybyli do świątyni, poznali Chrystusa i z radością wyznali wiarę w Niego. Podobnie i my, zgromadzeni przez Ducha Świętego, dążymy na spotkanie z Chrystusem. Znajdziemy Go i poznamy przy łamaniu chleba, a kiedyś spotkamy się z Nim, gdy przyjdzie w chwale.

Po wprowadzeniu kapłan błogosławi świece, mówiąc:

Módlmy się.
Boże, źródło wszelkiego światła, Ty dzisiaj ukazałeś sprawiedliwemu Symeonowi światło na oświecenie pogan, † pokornie Cię błagamy: pobłogosław ✠ te świece i przyjmij prośby swojego ludu, który się zgromadził, aby je nieść ku Twojej chwale; * spraw, niech drogą cnót dojdzie do światłości bez końca. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Albo

Módlmy się.
Boże, światłości prawdziwa, źródło światła wiecznego, † oświeć serca wiernych, aby wszyscy, którzy zgromadzili się w tej świątyni z płonącymi świecami, * mogli kiedyś oglądać blask Twojej chwały. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Kapłan wzywa do rozpoczęcia procesji, mówiąc:

K. Idźmy w pokoju na spotkanie z Chrystusem.

W czasie procesji śpiewa się antyfonę z pieśnią Symeona albo inną odpowiednią pieśń.

MSZA ŚWIĘTA

Komentarz dnia

Bóg daje nam dziś szansę na spotkanie z Nim. Maryja i Józef przynieśli Jezusa do świątyni, abyśmy mogli się z Nim spotkać. Przychodzimy ze świecami, ale to Pan Jezus daje nam prawdziwe światło. Oświeca nasze serca, abyśmy mogli Go poznać w Eucharystii. Symeon i Anna mogli wziąć Jezusa na ręce. Ja mogę dziś przyjąć Go do swego serca. Bóg oczyszcza mnie, żebym mógł dostąpić zbawienia. To oczyszczenie może być trudne i bolesne, ale Jezus również doświadczył cierpienia i jest ze mną nie tylko wtedy, kiedy jest mi dobrze, ale także wtedy, kiedy jest mi trudno. Mogę dziś Bogu złożyć w ofierze swoje radości i cierpienia.
ANTYFONA NA WEJŚCIEPor. Ps 48 (47), 10-11

Przyjęliśmy, Boże, Twoje miłosierdzie we wnętrzu Twej świątyni. * Jak imię Twe, Boże, tak i chwała Twoja sięga po krańce ziemi. * Prawica Twoja pełna jest sprawiedliwości.
HYMN: CHWAŁA NA WYSOKOŚCI BOGU

Chwała na wysokości Bogu, * a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. * Chwalimy Cię. * Błogosławimy Cię. * Wielbimy Cię. * Wysławiamy Cię. * Dzięki Ci składamy, * bo wielka jest chwała Twoja. * Panie Boże, Królu nieba, * Boże, Ojcze wszechmogący. * Panie, Synu Jednorodzony, * Jezu Chryste. * Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. * Który gładzisz grzechy świata, * zmiłuj się nad nami. * Który gładzisz grzechy świata, * przyjm błaganie nasze. * Który siedzisz po prawicy Ojca, * zmiłuj się nad nami. * Albowiem tylko Tyś jest święty * Tylko Tyś jest Panem. * Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. * Z Duchem Świętym w chwale Boga Ojca. * Amen.
KOLEKTA

Wszechmogący, wieczny Boże, Twój Jednorodzony Syn, który przyjął nasze ludzkie ciało, został w dniu dzisiejszym przedstawiony w świątyni, † pokornie Cię błagamy, * spraw, abyśmy mogli stanąć przed Tobą z czystymi sercami. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

Wprowadzenie do czytania

Zapowiedź proroka wypełniła się w Janie Chrzcicielu. To on jest wysłannikiem – aniołem, który przygotuje drogę Panu. Anioł Przymierza to Chrystus, który objawi się jako Sędzia sprawiedliwie nagradzający za wierność Bogu. Motyw ofiary stanowi pewne nawiązanie do czynów ludu, który nie był oddany Panu Bogu. Składali dary nie wynikające z należnej Mu czci, ale z własnego mniemania o tym, co Bogu należy oddać.
PIERWSZE CZYTANIEMl 3, 1-4

Przybędzie do swojej świątyni Pan, którego oczekujecie

Czytanie z Księgi proroka Malachiasza
Tak mówi Pan Bóg: «Oto Ja wyślę anioła mego, aby przygotował drogę przede Mną, a potem nagle przybędzie do swej świątyni Pan, którego wy oczekujecie, i Anioł Przymierza, którego pragniecie. Oto nadejdzie, mówi Pan Zastępów. Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy On się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy. Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe. Wtedy będzie miła Panu ofiara Judy i Jeruzalem jak za dawnych dni i pradawnych lat».
Oto słowo Boże.

Komentarz do czytania

Pan Bóg zapowiada swoje przyjście. Przygotowuje swój lud do tego spotkania. Ostrzega, że nie będzie cukierkowo, a jednocześnie mówi, że po oczyszczeniu składane ofiary będą mu miłe. Także mnie dotyczy ta zapowiedź. Bóg przychodzi również do mnie i chce mnie oczyszczać ze złych skłonności, nawyków, przyzwyczajeń. Chce mnie obudzić i pokazać, że moje działanie, życie ma sens tylko w Nim. Mogę pozwolić, żeby mnie oczyszczał, mogę przyjąć ogień, w którym chce mnie przetopić, mogę dać mu się przecedzić, żeby żyć z Nim, żeby moje uczynki były dla Niego miłe, żeby moje intencje były czyste. Mogę też uciekać przed ogniem, zostać tu, gdzie jestem, i się nie ostać. Jestem wolny. Mam wybór.

Wprowadzenie do psalmu

Psalm 24 to psalm liturgiczny, który mógł być używany przy wejściu wiernych do świątyni. Autor nawiązuje do kosmicznej władzy Boga. Wchodzi On w ziemską rzeczywistość świątyni oddanej Mu na własność. Wkracza niczym monarcha, ze swoim dworem, dzielny i potężny. Tylko On jest godzien zasiąść na „świętym miejscu”, bo sam jest Święty. Psalm jest zaproszeniem do udziału w spotkaniu z Bogiem, odkrycia na nowo jak wielkim darem jest świątynia, miejsce Jego obecności, do której wkroczyć może każdy z nas.
PSALM RESPONSORYJNYPs 24

Refren: Pan Bóg Zastępów, On jest Królem chwały.
Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
Któż jest tym Królem chwały? †
Pan, dzielny i potężny, *
Pan, potężny w boju.
Refren: Pan Bóg Zastępów, On jest Królem chwały.
Bramy, podnieście swe szczyty, †
unieście się, odwieczne podwoje, *
aby mógł wkroczyć Król chwały!
Kto jest tym Królem chwały? *
Pan Zastępów: On jest Królem chwały.
Refren: Pan Bóg Zastępów, On jest Królem chwały.

Wprowadzenie do czytania

Ten fragment listu potwierdza wybranie każdego z nas jako dziecka Bożego. Chrystus, jako Głowa królestwa mesjańskiego, chce wyzwalać z niewoli grzechu i śmierci. Czyni to przez upodobnienie się do tych, którzy „są poddawani próbom”. On sam składa Ofiarę z siebie na „przebłaganie za grzechy ludu”.
DRUGIE CZYTANIEHbr 2, 14-18

Chrystus upodobnił się do braci

Czytanie z Listu do Hebrajczyków
Ponieważ dzieci mają udział we krwi i w ciele, dlatego i Jezus także bez żadnej różnicy otrzymał w nich udział, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli.
Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamowe. Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem w tym, co odnosi się do Boga – dla przebłagania za grzechy ludu.
Przez to bowiem, co sam wycierpiał poddany próbie, może przyjść z pomocą tym, którzy jej podlegają.
Oto słowo Boże.

Komentarz do czytania

Jezus przeszedł na ziemi taką samą ścieżkę jak każdy inny człowiek. Urodził się, uczył się, pracował, cieszył się, cierpiał i umarł, mimo że nie był grzesznikiem. Upodobnił się do mnie, żebym ja mógł żyć. Uczył jak żyć, jak się cieszyć, jak cierpieć i jak umierać. Nie jest to wiedza tylko teoretyczna. Swoją śmiercią uwiarygodnił całe swoje nauczanie. Pokazał, że ja też mogę przetrwać próby, że mogę wytrwać w trudnościach, że mogę dostąpić oczyszczenia. Dlatego przychodzi mi z pomocą w każdej mojej sytuacji i jest w tym wiarygodny. Rozumie moje sytuacje i dylematy oraz pomaga dokonywać dobrych wyborów.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄŁk 2, 32

Alleluja, alleluja, alleluja.
Światło na oświecenie pogan
i chwała ludu Twego, Izraela.
Alleluja, alleluja, alleluja.

Wprowadzenie do Ewangelii

Ewangeliczna scena budzi w sercach nadzieję na spełnienie Bożych obietnic. Życie Symeona i prorokini Anny dopełniło się w chwili ofiarowania Jezusa. Ich los był związany ze świątynią, składaniem należnych ofiar Bogu, trwaniem na modlitwie. Dzięki temu ich serca były gotowe na wyjątkowe spotkanie. Jezus zaprasza każdego z nas do przyjęcia Go jako Dziecka, byśmy trwali w zdumieniu wobec tajemnicy Jego przyjścia.
EWANGELIAŁk 2, 22-40

Ofiarowanie Jezusa w świątyni

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby przedstawić Go Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.
A żył w Jeruzalem człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:
«Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa.
Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich narodów:
światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela».
A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą – a Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».
Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już sobie osiemdziesiąt cztery lata. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem.
A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaretu.
Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.
Oto słowo Pańskie.

Komentarz do Ewangelii

Maryja z Józefem przynieśli Jezusa do świątyni. Oddali Go Bogu, żeby Bóg mógł dać Go ludziom. W czasie ofiarowania w świątyni jerozolimskiej było znacznie więcej osób. Tylko dwie osoby dostrzegły przyjście Boga. Symeon i Anna w małym dziecku zobaczyli Mesjasza. Ja też jestem wśród tych ludzi, którym Bóg się oddaje. Przychodzi codziennie z niespotykaną cierpliwością. Mogę go zobaczyć w małym kawałku chleba w świątyni. Mogę też nie uwierzyć i pozostać na poziomie zmysłów. Jezus może stać się moim światłem, może mnie prowadzić do zbawienia. Ja mogę się na to otworzyć i zobaczyć Jezusa w Eucharystii. To spotkanie może zmienić moje życie.
WYZNANIE WIARY

Wierzę w jednego Boga, * Ojca Wszechmogącego, * Stworzyciela nieba i ziemi, * wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. * I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, * Syna Bożego Jednorodzonego, * który z Ojca jest zrodzony * przed wszystkimi wiekami. * Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, * Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. * Zrodzony a nie stworzony, * współistotny Ojcu, * a przez Niego wszystko się stało. * On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
W czasie następujących słów, aż do: stał się człowiekiem, wszyscy się pochylają.
I za sprawą Ducha Świętego * przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. * Ukrzyżowany również za nas, * pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. * I zmartwychwstał dnia trzeciego, * jak oznajmia Pismo. * I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. * I powtórnie przyjdzie w chwale * sądzić żywych i umarłych, * a Królestwu Jego nie będzie końca. * Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, * który od Ojca i Syna pochodzi. * Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; * który mówił przez Proroków. * Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. * Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. * I oczekuję wskrzeszenia umarłych. * I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

Modlitwa wiernych

Zgromadzeni jako lud kapłański przedstawmy Bogu intencje Kościoła i całego świata.
1. Módlmy się za Kościół Święty, aby wytrwale niósł światło wiary w każde miejsce na ziemi.
2. Módlmy się za osoby konsekrowane, aby żyjąc czystością, ubóstwem i posłuszeństwem, były widzialnym znakiem obecności Boga w dzisiejszym świecie.
3. Módlmy się za młodych ludzi poszukujących sensu swojego życia, aby wezwanie do radykalnego pójścia za Chrystusem zostało przyjęte z miłością i wdzięcznością.
4. Módlmy się za nieznających Chrystusa, aby została im ogłoszona Dobra Nowina o zbawieniu.
5. Módlmy się za zmarłych, szczególnie za zmarłych członków instytutów życia konsekrowanego, aby mogli cieszyć się wiecznym przebywaniem w światłości Pana.
6. Módlmy się za nas samych, abyśmy potrafili ofiarować Bogu to, co jest najdroższe i najcenniejsze w naszym życiu.
Boże, który przyjmujesz i przemieniasz nasze modlitwy mocą swojej miłości, udziel nam obfitości swoich darów. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
MODLITWA NAD DARAMI

Wszechmogący Boże, przyjmij z upodobaniem dary radującego się Kościoła, † który zgodnie z Twoją wolą składa Tobie, jako niepokalanego Baranka za życie świata, * Twojego Jednorodzonego Syna. Który żyje i króluje na wieki wieków.
43. PREFACJA O OFIAROWANIU PAŃSKIM
MISTERIUM OFIAROWANIA PAŃSKIEGO

Następującą prefację odmawia się w święto Ofiarowania Pańskiego.
Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, * Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże. Dzisiaj Maryja Dziewica przyniosła do świątyni * Twojego Przedwiecznego Syna, * a Duch Święty ogłosił przez usta Symeona, * że jest On chwałą Twojego ludu i światłem narodów. My także radujemy się ze spotkania ze Zbawicielem * i razem z Aniołami i Świętymi * wychwalamy Ciebie, wołając: Święty…
ANTYFONA NA KOMUNIĘŁk 2, 30-31

Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, * które przygotowałeś wobec wszystkich narodów.
MODLITWA PO KOMUNII

Boże, nasz Ojcze, przez Najświętszy Sakrament, który przyjęliśmy, umocnij w nas swoją łaskę, † Ty spełniłeś oczekiwanie Symeona i pozwoliłeś mu oglądać przed śmiercią Chrystusa, * spraw, abyśmy dążyli na spotkanie ze Zbawicielem i osiągnęli życie wieczne. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Refleksja na dziś

CZY JESTEM POGANINEM?

Gdyby zapytać dziś ortodoksyjnego Żyda za kogo uważa chrześcijan wiele osób byłoby bardzo zaskoczonych. W oczach religijnych Żydów my chrześcijanie jesteśmy poganami. Ale czy tylko w ich oczach? Czy w dzisiejszym świecie nie wierzymy bardziej w technikę i siłę umysłu niż w Bożą Opatrzność? 
Święto Ofiarowania Pańskiego nawet w zwyczaju zapalania gromnic związane jest ze światłem. Ale w celebracji tego wydarzenia chodzi przede wszystkim o to Światło, którym jest Chrystus. On oświeca nasze umysły i serca, aby odnalazły w Nim prawdę. Chrystus jest chwałą narodów, ale jedynie tych, które Go przyjmą.
Wzorem przyjmowania Jezusa jest Symeon. W Jerozolimie cała ludzkość doświadcza tego wzruszającego dotknięcia człowieczeństwa Jezusa w małym dziecięciu przyniesionym do świątyni żydowskiej. To dla nas szansa na odkrycie daru naszego człowieczeństwa w Bogu. Zapyta dziś prorok Malachiasz: „Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże?”. Ten, kto oczekuje jak Symeon. Ten, kto rozpozna w sobie poganina, a Chrystus stanie się dla niego światłem.
Zauważmy, że nawet Maryja, która była zachowana od grzechu pierworodnego, poddała się Prawu. Dopiero kiedy upłynęły dni Jej oczyszczenia, mogła z Józefem przynieść Jezusa do świątyni. Ona także jest dla nas wzorem, jak potrzeba się przygotować na przyjęcie Światła. Uznajmy, że jesteśmy jak poganie w ciemności grzechu i poddajmy się oczyszczeniu, a Chrystus pozwoli nam zobaczyć swoją chwałę. „Pan zastępów: On jest Królem chwały” (Ps 24).

s. Miriam Michalak, Uczennica Boskiego Mistrza

ODSZUKAĆ ZAGUBIONĄ NADZIEJĘ

Wierni mają być świadkami nadziei – cnoty, którą zawdzięczają Chrystusowi i którą otrzymują w darze od Ojca (por. Rz 5, 5). Czerpiąc z owoców Zmartwychwstania, posiadają nie tylko przeszłość, lecz przede wszystkim przyszłość. Kiedy mówi się o nadziei – a właściwie o jej źródle, którym jest Syn Boży – należy podkreślić, że bez świadectwa chrześcijan o zwycięstwie Chrystusa (zwycięstwie życia nad śmiercią, dobra nad złem) ludzkość nie odnajdzie tej ważnej cnoty boskiej. (…) 
Celebrowanie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa już tutaj, na ziemi, pozwala żyć nowym życiem. Tym życiem, które zapowiada liturgia. Ma ona moc, aby każdego, kto czerpie z jej owoców, włączyć w tajemnicę nadziei zakorzenionej w samym Bogu. Stwórca, który ciągle obdarza ludzi swoją miłością, wie doskonale, że ufności w szczęśliwą wieczność nie wypracowują oni własnym wysiłkiem, dlatego On sam podtrzymuje tę potrzebną człowiekowi nadzieję.
Na potwierdzenie prawdy o liturgii, w której odszukuje się zgubioną nadzieję nowego świata, przywołać warto kilka tekstów mszalnych. Są to modlitwy, w których wierni błagają Boga o cnotę nadziei, czyli stałą zdolność posiadania daru pamięci duszy o czekającej rzeczywistości nieba. W Piątej modlitwie eucharystycznej (wersji „C”), w modlitwie wstawienniczej za Kościół, zaakcentowany został obowiązek chrześcijanina do życia perspektywą nieba już tu, na ziemi: „Niech Twój Kościół będzie żywym świadectwem prawdy (…), aby wszyscy ludzie otworzyli się na nadzieję nowego świata”(Mszał Rzymski, s. 341*). W wersji „A” tej modlitwy podkreślono, że wszyscy przystępujący do stołu Pańskiego powinni promieniować w świecie radością i ufnością, postępować w wierze i w nadziei. Z kolei w następnej części Mszy św. – w obrzędach komunii wierni błagają o pomoc, aby „pełni nadziei, oczekując przyjścia Zbawiciela”, czynili to, będąc „wolni od grzechów i bezpieczni od wszelkiego zamętu”.
Nieustanna troska o to, aby być człowiekiem nadziei – czyli odszukiwać zgubioną i nieprzerwanie trudzić się o rozwój posiadanej – jest dla wiernych istotnym warunkiem, od którego spełnienia zależy rozpoznanie drogi prowadzącej do przyjaźni z Chrystusem.
ks. Paweł Maciaszek,
W bliskości Boga. Jak żyć liturgią?,
Edycja Świętego Pawła, Częstochowa 2012, s. 43-45.

Refleksje na dziś oraz wprowadzenia do czytań pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański”.
Prenumeratę Biuletynu „Dzień Pański” można zamówić pod adresem,
https://prenumerata.edycja.com.pl

 

Pomyśl

  • Jak wygląda moje spotkanie z Jezusem w Eucharystii?
  • Z czym i po co przychodzę? Co chcę mu ofiarować?
  • Jaka jest moja otwartość na to, co On chce mi dać?