Radio Chrystusa Króla




Jezuniu Moja Miłości

KSIĄŻKA

Książka religijna Jezuniu moja Miłości - zdjęcie 1

Tutaj można kupić:

            

PIĘKNY WIERSZ O RÓŻANCU

„W małej izdebce, tuż obok łóżka,

Z różańcem w ręku klęczy staruszka

Czemuż to babciu mówisz pacierze?

Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.

 

Wierzę, że te małe paciorki z dębiny

Moc mają ogromną, odpuszczają winy

Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy

Ja,grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy

 

Pierwsza dziesiątka jest za papieża

Niech nami kieruje, Bogu powierza.

Druga w intencji całego Kościoła

Modlitwą silny wszystkiemu podoła.

 

Trzecia za męża, co zmarł i już jest w niebie

A może w czyśćcu, lub większej potrzebie

Czwartą odmawiam w intencji syna…

Przy tych słowach staruszka płakać zaczyna

 

Był dobry chłopak, lecz od ojca pogrzebu

Odwrócił się od Boga, złorzeczył niebu

Nie rozumiał, że Bóg w swojej miłości

Dał wolną wolę dla całej ludzkości.

 

Zaś człowiek dar ten bezcenny i hojny

Zamienił na chciwości, wyzysk i wojny

I teraz, gdy wypadek czy wojenna trwoga

Nie wini siebie, lecz zawsze Boga.

 

Myślałam, że syn, gdy założył rodzinę,

Gdy wziął na ręce swą pierwszą dziecinę,

Zrozumiał swe błędy, cel odnalazł w życiu

Lecz on mimo rodziny, pogrążył się w piciu.

 

Awantury, alkohol, płacz i siniaki

Czemu swym dzieciom los zgotował taki?

Nie było miłości, pieniędzy, jedzenia,

Spokój był tylko, gdy szedł do więzienia.

 

Ja zaś przez lata biorąc różaniec do ręki,

Bogu polecam swych wnucząt udręki,

Lecz syn w nałogu trwał dalej uparty,

Z czwartej dziesiątki robił sobie żarty.

 

„Lepiej piątą odmawiaj sama za siebie

Bo żyjesz tylko o wodzie i chlebie.

Na nic te posty i twoje modły,

Bo los już taki musi być podły.”

 26 kwietnia 2020 3 niedziela Wielkanocy

Ks. Dominik Chmielewski – POKUTA. Jak pokutować w czasach ostatecznych cz. I

IT BEGINS: Chicago Official CONFIRMS CDC Plot for Mass Vaccination

Komentarz dnia

Liturgia trzeciej niedzieli Wielkanocy w szczególny sposób wzywa nas do radości. W kolekcje prosimy, aby Bóg zachował w radości swoich wiernych, którym przywrócił młodość ducha, obdarowując nas na nowo godnością dzieci Bożych. W pierwszym czytaniu Piotr, przemawiając w Dniu Pięćdziesiątnicy w mocy Ducha Świętego, głosi orędzie zwycięstwa i prawdziwej radości. A w drugim czytaniu zostaje nam przypomniana prawda, że z odziedziczonego po przodkach waszego złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa. Ewangelia natomiast ukazuje nam drogę, jaką musi pokonać każdy uczeń Mistrza z Nazaretu, aby przejść ze zwątpienia niewiary do doświadczenia spotkania Zmartwychwstałego, który wyjaśnia nam Pisma i łamie dla nas chleb.
Antyfona na wejście Ps 66 (65), 1-2

Z radością sławcie Boga, wszystkie ziemie, * opiewajcie chwałę Jego imienia, * cześć Mu wspaniałą oddajcie. * Alleluja.
Hymn: Chwała na wysokości Bogu

Chwała na wysokości Bogu, * a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. * Chwalimy Cię. * Błogosławimy Cię. * Wielbimy Cię. * Wysławiamy Cię. * Dzięki Ci składamy, * bo wielka jest chwała Twoja. * Panie Boże, Królu nieba, * Boże, Ojcze wszechmogący. * Panie, Synu Jednorodzony, * Jezu Chryste. * Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. * Który gładzisz grzechy świata, * zmiłuj się nad nami. * Który gładzisz grzechy świata, * przyjm błaganie nasze. * Który siedzisz po prawicy Ojca, * zmiłuj się nad nami. * Albowiem tylko Tyś jest święty * Tylko Tyś jest Panem. * Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. * Z Duchem Świętym w chwale Boga Ojca. * Amen.
Kolekta

Boże, Ty przywróciłeś młodość ducha swoim wiernym, † zachowaj ich w radości i spraw, aby ciesząc się z odzyskanej godności przybranych dzieci Bożych * z ufnością oczekiwali chwalebnego dnia zmartwychwstania. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

Wprowadzenie do czytania

Czytamy pierwszą mowę św. Piotra, którą rozważaliśmy już w Poniedziałek Wielkanocny. Zmartwychwstanie Chrystusa jest podstawą całej Jego nauki. Punktem centralnym historii zbawienia, do którego przygotowywali swoimi przepowiedniami prorocy. Święty Piotr głosi wypełnienie w Jezusie zapowiedzi Dawida z Ps 16, że Bóg nie pozostawi w otchłani sprawiedliwego Izraelity i nie pozwoli mu ulec rozkładowi.
PIERWSZE CZYTANIEDz 2, 14. 22b-32Bóg wskrzesił Jezusa, zerwawszy więzy śmierci

Czytanie z Dziejów Apostolskich
W dniu Pięćdziesiątnicy stanął Piotr razem z Jedenastoma i przemówił donośnym głosem:
«Mężowie Judejczycy i wszyscy mieszkańcy Jeruzalem, przyjmijcie do wiadomości i posłuchajcie uważnie mych słów! Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie, tego Męża, który z woli, postanowienia i przewidzenia Boga został wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście. Lecz Bóg wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim, bo Dawid mówi o Nim:
„Miałem Pana zawsze przed oczami, gdyż stoi po mojej prawicy, abym się nie zachwiał. Dlatego ucieszyło się moje serce i rozradował się mój język, także i moje ciało spoczywać będzie w nadziei, że nie zostawisz duszy mojej w Otchłani ani nie dasz Świętemu Twemu ulec rozkładowi. Dałeś mi poznać drogi życia i napełnisz mnie radością przed obliczem Twoim”.
Bracia, wolno powiedzieć do was otwarcie, że patriarcha Dawid umarł i został pochowany w grobie, który znajduje się u nas aż po dzień dzisiejszy. Więc jako prorok, który wiedział, że Bóg przysiągł mu uroczyście, iż jego Potomek zasiądzie na jego tronie, widział przyszłość i przepowiedział zmartwychwstanie Mesjasza, że ani nie pozostanie w Otchłani, ani ciało Jego nie ulegnie rozkładowi.
Tego właśnie Jezusa wskrzesił Bóg, a my wszyscy jesteśmy tego świadkami».
Oto słowo Boże.

Komentarz do czytania

Mamy w tym czytaniu zawartą podstawową prawdę naszej chrześcijańskiej wiary: Jezus był człowiekiem, wybranym przez Boga, co zostało potwierdzone przez to, co Jezus czynił i czego nauczał. Został On następnie wydany na śmierć i ukrzyżowany. I nie ma tu znaczenia, kto go ukrzyżował, gdyż jak zauważa św. Piotr, nawet jeśli Izraelici nie uczynili tego bezpośrednio, to po to, by osiągnąć zamierzony cel, wykorzystali dostępne im środki. Historia Jezusa nie kończy się jednak śmiercią! Po niej bowiem nastąpiło ZMARTWYCHWSTANIE! Było ono zapowiedziane nie tylko przez samego Jezusa, ale – co wykazuje św. Piotr – również przez proroków Starego Testamentu. I jest to perspektywa, która powinna prowadzić do całkowitej przemiany naszego patrzenia na życie tu na ziemi. Pozostaje nadal pytanie: Na ile prawda o Śmierci i Zmartwychwstaniu Jezusa do nas dociera? Na ile mamy świadomość, że ma ona, czy powinna mieć, wpływ również na całe nasze życie?

Wprowadzenie do psalmu

Rozważamy Psalm, który św. Piotr zacytował w swojej pierwszej mowie. Prosimy, by Bóg ukazał nam swoją drogę życia. Ukazuje ją nam przez apostołów w swoim Kościele. Ona prowadzi do prawdziwego szczęścia. Umożliwia godne życie na ziemi i przygotowuje do wiecznego bycia z Bogiem. Jeśli trwamy przy Panu, możemy bezpiecznie podążać Jego drogą. Trzeba odsuwać wszystko, co nam w tym przeszkadza.
PSALM RESPONSORYJNYPs 16

Refren: Ukaż nam, Panie, Twoją ścieżkę życia.
Albo: Alleluja.
Zachowaj mnie, Boże, bo chronię się do Ciebie, *
mówię do Pana: «Ty jesteś Panem moim».
Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, *
to On mój los zabezpiecza.
Refren: Ukaż nam, Panie, Twoją ścieżkę życia.
Błogosławię Pana, który dał mi rozsądek, *
bo serce napomina mnie nawet nocą.
Zawsze stawiam sobie Pana przed oczy, *
On jest po mojej prawicy, nic mną nie zachwieje.
Refren: Ukaż nam, Panie, Twoją ścieżkę życia.
Dlatego cieszy się moje serce i dusza raduje, *
a ciało moje będzie spoczywać bezpiecznie, bo w kraju zmarłych
duszy mej nie zostawisz *
i nie dopuścisz, bym pozostał w grobie.
Refren: Ukaż nam, Panie, Twoją ścieżkę życia.
Ty ścieżkę życia mi ukażesz, *
pełnię radości przy Tobie
i wieczne szczęście *
po Twojej prawicy.
Refren: Ukaż nam, Panie, Twoją ścieżkę życia.

Wprowadzenie do czytania

Święty Piotr głosi dzieła wielkiej miłości Boga. Misję Jego Syna potwierdzoną przez zmartwychwstanie. Nowe życie, dziedzictwo wiecznego szczęścia dla tych, którzy włączają się w nowy Lud Boży. Wzywa do cierpliwości w znoszeniu prześladowań i trudów życia. Zbawienie dokonało się przez krzyż i my też musimy mieć w nim swój udział. Podejmujmy go z radością. Na końcu czeka wspaniała nagroda.
DRUGIE CZYTANIE1 P 1, 17-21Zostaliście wykupieni drogocenną krwią Chrystusa

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Piotra Apostoła
Bracia: Jeżeli Ojcem nazywacie Tego, który bez względu na osoby sądzi każdego według uczynków, to w bojaźni spędzajcie czas swojego pobytu na obczyźnie.
Wiecie bowiem, że z odziedziczonego po przodkach waszego złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy.
On był wprawdzie przewidziany przed stworzeniem świata, dopiero jednak w ostatnich czasach się objawił ze względu na was. Wy przez Niego uwierzyliście w Boga, który wskrzesił Go z martwych i udzielił Mu chwały, tak że wiara wasza i nadzieja są skierowane ku Bogu.
Oto słowo Boże.

Komentarz do czytania

Dla pierwotnego Kościoła nauka o Śmierci i Zmartwychwstaniu Chrystusa była czymś tak oczywistym i podstawowym, że odnoszono do niej każdy element rzeczywistości ludzkiego życia. To dopiero w późniejszych wiekach ten akcent przesunięto z dzieła odkupienia, którego dokonał Chrystus, na naszą grzeszność, która tego odkupienia potrzebowała. I mogłoby się wydawać, że są to w końcu dwie strony tego samego misterium. Chrystus właśnie dlatego poniósł Śmierć na krzyżu i Zmartwychwstał, bo my potrzebowaliśmy odkupienia. Sami nie potrafiliśmy wyrwać się z naszego odziedziczonego po przodkach głupiego postępowania. A jednak bardzo istotne jest rozłożenie akcentów. Piotr w swoim liście podkreśla działanie Boga i Chrystusa, my… wciąż uważamy, że byliśmy/jesteśmy tego niegodni, skupiając się bardziej na nas samych niż na Bogu. Dlatego też warto przyjąć za własne wezwanie, które słyszymy pod koniec tego czytania: aby nasza wiara i nadzieja były zawsze skierowane ku Bogu!
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄPor Łk 24, 32

Alleluja, alleluja, alleluja.
Panie Jezu, daj nam zrozumieć Pisma,
niech pała nasze serce, gdy do nas mówisz.
Alleluja, alleluja, alleluja.

Wprowadzenie do Ewangelii

Spotkanie podążających do Emaus uczniów z nieznanym Wędrowcem. Mówią o swych zawiedzionych nadziejach. Otrzymują pouczenie oparte na znanych im Pismach. Rozpoznali Go przy łamaniu chleba. My też powinniśmy pamiętać, że Chrystus jest w Pismach i w Eucharystii. Jest w swoim Kościele. Gdy wszystko się nam wali – tam Go znajdziemy. On nas umocni i pozwoli zrozumieć sens tego, co nas spotyka.
EWANGELIAŁk 24, 13-35 Poznali Chrystusa przy łamaniu chleba

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
W pierwszy dzień tygodnia dwaj uczniowie Jezusa byli w drodze do wsi, zwanej Emaus, oddalonej sześćdziesiąt stadiów od Jeruzalem. Rozmawiali oni z sobą o tym wszystkim, co się wydarzyło. Gdy tak rozmawiali i rozprawiali z sobą, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali.
On zaś ich zapytał: «Cóż to za rozmowy prowadzicie z sobą w drodze?». Zatrzymali się smutni. A jeden z nich, imieniem Kleofas, odpowiedział Mu: «Ty jesteś chyba jedynym z przebywających w Jerozolimie, który nie wie, co się tam w tych dniach stało».
Zapytał ich: «Cóż takiego?».
Odpowiedzieli Mu: «To, co się stało z Jezusem Nazarejczykiem, który był prorokiem potężnym w czynie i słowie wobec Boga i całego ludu; jak arcykapłani i nasi przywódcy wydali Go na śmierć i ukrzyżowali. A my spodziewaliśmy się, że On właśnie miał wyzwolić Izraela. Ale po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak się to stało. Nadto, jeszcze niektóre z naszych kobiet przeraziły nas: były rano u grobu, a nie znalazłszy Jego ciała, wróciły i opowiedziały, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniają, iż On żyje, Poszli niektórzy z naszych do grobu i zastali wszystko tak, jak kobiety opowiadały, ale Jego nie widzieli».
Na to On rzekł do nich: «O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?». I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego.
Tak przybliżyli się do wsi, do której zdążali, a On okazywał, jakoby miał iść dalej. Lecz przymusili Go, mówiąc: «Zostań z nami, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił». Wszedł więc, aby zostać wraz z nimi. Gdy zajął z nimi miejsce u stołu, wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali Go, lecz On zniknął im z oczu. I mówili między sobą: «Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?».
W tej samej godzinie wybrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu, a z nimi innych, którzy im oznajmili: «Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi». Oni również opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak Go poznali przy łamaniu chleba.
Oto słowo Pańskie.

Komentarz do Ewangelii

W Ewangelii św. Łukasz ukazuje czas od Zmartwychwstania do Wniebowstąpienia, jakby działo się to jednego dnia. Ta intensyfikacja chronologiczna kieruje myślenie czytelnika na odwieczne dziś Boga, na dzień, w którym streszcza się cała historia ludzkości. Święty Łukasz mógł w sposób celowy pominąć imię drugiego ucznia, aby każdy ze słuchaczy i czytelników Ewangelii mógł się z nim utożsamić i wstawić swoje imię. Uczniowie ze smutkiem i rozpaczą rozprawiają między sobą o Męce i Śmierci swojego Mistrza. Zmartwychwstały Pan odnajduje ich na drodze lęku, samotności, rozpaczy i rozczarowania. Dołącza do nich w sposób dyskretny i staje się towarzyszem ich wędrówki. Pragnie doprowadzić ich do całkowitej przemiany serca, do nawrócenia, a w konsekwencji do głębokiej wiary. Znaki wyjaśnianego słowa i łamanego chleba prowadzą uczniów od ślepoty rozpaczy do światła wiary, od głupoty do mądrości, od egoizmu do żywej wspólnoty z Jezusem.
Wyznanie wiary

Wierzę w jednego Boga, * Ojca Wszechmogącego, * Stworzyciela nieba i ziemi, * wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. * I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, * Syna Bożego Jednorodzonego, * który z Ojca jest zrodzony * przed wszystkimi wiekami. * Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, * Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. * Zrodzony a nie stworzony, * współistotny Ojcu, * a przez Niego wszystko się stało. * On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
W czasie następujących słów, aż do: stał się człowiekiem, wszyscy się pochylają.
I za sprawą Ducha Świętego * przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. * Ukrzyżowany również za nas, * pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. * I zmartwychwstał dnia trzeciego, * jak oznajmia Pismo. * I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. * I powtórnie przyjdzie w chwale * sądzić żywych i umarłych, * a Królestwu Jego nie będzie końca. * Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, * który od Ojca i Syna pochodzi. * Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; * który mówił przez Proroków. * Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. * Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. * I oczekuję wskrzeszenia umarłych. * I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

Modlitwa wiernych

Przez Jezusa Chrystusa, który zmartwychwstał i pozostał z nami w swoim słowie i chlebie dającym życie wieczne, przedstawmy Bogu nasze prośby:
1. O liczne i odpowiedzialne powołania do służby Bożej, aby prawda o Zmartwychwstaniu Chrystusa mogła być głoszona na całym świecie.
2. O trwały pokój między narodami, aby ziemia stała się bezpiecznym mieszkaniem dla całej rodziny ludzkiej.
3. O chleb powszedni dla wszystkich, a także o wolę dzielenia się dobrami, aby nikt z ludzi nie cierpiał głodu.
4. O życie wieczne dla zmarłych, o których nikt nie pamięta i za dusze w czyśćcu, aby dostąpili radości przebywania ze zmartwychwstałym Panem.
5. O otwarte serca dla nas tu zebranych, abyśmy przyjmowali Boże słowo i żyli zgodnie z tym, co Bóg do nas mówi.
Wszechmogący Boże, który pouczasz swoim słowem i karmisz chlebem życia swój lud wybrany, wysłuchaj modlitw, jakie do Ciebie zanosimy i spraw, abyśmy postępując według Twojej woli, osiągnęli radość życia wiecznego. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Modlitwa nad darami

Panie, nasz Boże, przyjmij świąteczne dary Kościoła, † i skoro dałeś mu powód do tak wielkiego wesela, * udziel mu pełnej radości wiecznej. Przez Chrystusa, Pana naszego.
1.-5. prefacja wielkanocna

1.-5. prefację wielkanocną [nr 20-24] znajdziesz w zakładce: obrzędy Mszy św., prefacje.
Antyfona na Komunię Łk 24, 35

Uczniowie poznali Pana Jezusa przy łamaniu chleba. * Alleluja.
Modlitwa po Komunii

Boże, nasz Ojcze, wejrzyj łaskawie na lud swój, który odnowiłeś przez Sakramenty dające życie wieczne, * i doprowadź go do chwalebnego zmartwychwstania. Przez Chrystusa, Pana naszego.

Refleksja na dziś

NIEBO NA ZIEMI

A myśmy sie spodziewali… (Łk 24, 21). A tymczasem wydarzyło się coś, co przerosło najśmielsze oczekiwania uczniów Jezusa. Podobnie zdarzyło się w życiu pewnego protestanta.
Scott Hahn, bo to o nim mowa, jest dzisiaj jednym najbardziej znanych biblistów katolickich na świecie. Opublikował wiele znakomitych książek poświęconych Biblii. Wśród nich dostępna jest po polsku znakomita „Uczta Baranka – niebo na ziemi” (wydana przez Edycję Świętego Pawła) przybliżająca nam tajemnicę Eucharystii w świetle Apokalipsy. I nic w tym dziwnego, bo to właśnie Eucharystia stała się dla Scotta osobistym Emaus, w którym rozpoznał Chrystusa Zmartwychwstałego. To również Eucharystia sprawiła, że stał się katolikiem.
Jak to się stało, opowiada na początku wyżej wymienionej książki. Będąc już uznanym i cenionym protestanckim profesorem Biblii, pewnego razu udał się w tajemnicy przed swoimi współwyznawcami na mszę katolicką. Nigdy do tej pory nie miał okazji w niej uczestniczyć. Wielu rzeczy się spodziewał, ale to, czego doświadczył, przekroczyło jego najśmielsze oczekiwania. Od razu uderzyło go spotkanie z liturgią słowa Bożego. Był urzeczony obfitością słowa, które, jako że był znakomitym biblistą, rozumiał lepiej niż wielu obecnych na Eucharystii katolików. Jego serce pałało – jak później przyznawał.
Ale to, co dosłownie powaliło go na kolana i uczyniło katolikiem, stało się podczas podniesienia. W Najświętszej Hostii rozpoznał żywego Baranka, swego Pana i Zbawiciela. Podczas łamania chleba, podobnie jak uczniowie z Emaus, rozpoznał Zmartwychwstałego Pana. Czy i my Go rozpoznajemy?

o. Marek Cul, dominikanin

Refleksje na dziś oraz wprowadzenia do czytań pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański”.
Prenumeratę Biuletynu „Dzień Pański” można zamówić pod adresem,
https://prenumerata.edycja.com.pl

Pomyśl

  • W jaki sposób droga uczniów do Emaus staje się także moją drogą?
  • Jak Jezus zaprasza mnie do wychodzenia z ciemności grzechu do światła wiary?
  • W jaki sposób słowo Boże i Eucharystia stają się dla mnie przestrzenią głębokiego spotkania ze Zmartwychwstałym?