Radio Chrystusa Króla




Jezuniu Moja Miłości

KSIĄŻKA

Książka religijna Jezuniu moja Miłości - zdjęcie 1

Tutaj można kupić:

            

PIĘKNY WIERSZ O RÓŻANCU

„W małej izdebce, tuż obok łóżka,

Z różańcem w ręku klęczy staruszka

Czemuż to babciu mówisz pacierze?

Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.

 

Wierzę, że te małe paciorki z dębiny

Moc mają ogromną, odpuszczają winy

Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy

Ja,grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy

 

Pierwsza dziesiątka jest za papieża

Niech nami kieruje, Bogu powierza.

Druga w intencji całego Kościoła

Modlitwą silny wszystkiemu podoła.

 

Trzecia za męża, co zmarł i już jest w niebie

A może w czyśćcu, lub większej potrzebie

Czwartą odmawiam w intencji syna…

Przy tych słowach staruszka płakać zaczyna

 

Był dobry chłopak, lecz od ojca pogrzebu

Odwrócił się od Boga, złorzeczył niebu

Nie rozumiał, że Bóg w swojej miłości

Dał wolną wolę dla całej ludzkości.

 

Zaś człowiek dar ten bezcenny i hojny

Zamienił na chciwości, wyzysk i wojny

I teraz, gdy wypadek czy wojenna trwoga

Nie wini siebie, lecz zawsze Boga.

 

Myślałam, że syn, gdy założył rodzinę,

Gdy wziął na ręce swą pierwszą dziecinę,

Zrozumiał swe błędy, cel odnalazł w życiu

Lecz on mimo rodziny, pogrążył się w piciu.

 

Awantury, alkohol, płacz i siniaki

Czemu swym dzieciom los zgotował taki?

Nie było miłości, pieniędzy, jedzenia,

Spokój był tylko, gdy szedł do więzienia.

 

Ja zaś przez lata biorąc różaniec do ręki,

Bogu polecam swych wnucząt udręki,

Lecz syn w nałogu trwał dalej uparty,

Z czwartej dziesiątki robił sobie żarty.

 

„Lepiej piątą odmawiaj sama za siebie

Bo żyjesz tylko o wodzie i chlebie.

Na nic te posty i twoje modły,

Bo los już taki musi być podły.”

Szkoła Słowa Bożego

Z pism bł. Jakuba Alberionego, prezbitera
 

Maryja syntezą chrześcijańskiego apostolstwa
Najdrożsi! Stając przed naszą Matką, Mistrzynią i Królową, nasuwa się spontanicznie wołanie: „Po tym wygnaniu okaż nam Jezusa, błogosławiony owoc żywota Twojego, o łaskawa, o litościwa, o słodka Panno Maryjo!” Maryja wypełnia swoje apostolstwo w wielkim świetle: daje Jezusa Ojcu, ludziom, niebu. 
Dała Jezusa Chrystusa ziemi; w Niej Bóg został uwielbiony, stając się Człowiekiem i Zbawicielem ludzi, stając się – przez Jej fiat – „Jezusem, Zbawicielem ludzi”. Ona na naszym obrazie streszcza w sobie ideę Eucharystii, która się dokonuje z Jej dziewiczą krwią; ofiaruje błogosławiony owoc żywota swojego, Jezusa, ukazuje Go tak jakby z największą miłością trzymała Hostię żywą, świętą, miłą Bogu. 
Dała Go także Ojcu, który przez Jezusa Chrystusa otrzymuje nową chwałę, nieskończoną. 
Ukazała Jezusa pasterzom, wezwanym jako pierwsi do żłóbka Zbawiciela, przedstawicielom ludu prostego, pokornego; który był dziedzicem boskich obietnic, który przyjmuje Królestwo Boże z dziecięcą prostotą. 
Ukazała Jezusa Józefowi, swojemu wiernemu mężowi i przybranemu ojcu Dziecięcia. Ukazała Jezusa św. Janowi Chrzcicielowi, który jak złota obrączka zamykał czas antyczny (Starego Testamentu) i otwierał nowy. Byli oni przedstawicielami dwóch typów świętości, wszystkie cnoty i wzniosłości obydwóch testamentów ogarnęli w sobie, przyswajając każdą łaskę, która została im dana. 
Ukazała Jezusa narodom pogańskim, reprezentowanym w osobach magów, przybyłych do żłóbka betlejemskiego jako „pierwociny” ludów, które pewnego dnia miały utworzyć trzon Kościoła Katolickiego. 
Zaniosła Jezusa do Świątyni, ofiarując Dzieciątko, Ofiarę godną i Kapłana na wieki zgodnie z Jego powołaniem: „…Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów i światło na oświecenie pogan…”. 
Ukazała Jezusa Egipcjanom, wśród których był wygnańcem, wypełniając najwyższe przeznaczenie i realizując antyczne proroctwa. 
Ukazała Go w Nazarecie, gdzie wzrastał w mądrości, w latach i w łasce, jako doskonały przykład życia prywatnego, każdej ludzkiej cnoty, w każdym miejscu i w każdym czasie. Tam się począł, tam stawał się Boskim Mistrzem we wszystkich cnotach: indywidualnych, domowych, społecznych, religijnych, cywilnych. 
Zaprowadziła Go do świątyni i wypełniając boskie tajemnice, ukazała Mądrość Ojcom uczonym: „Wszyscy, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami”. 
Ukazała Go Apostołom podczas wesela w Kanie Galilejskiej, gdzie przyśpiesza nadejście godziny objawienia i swoim wstawiennictwem sprawia, iż dokonuje się cud przemiany wody w wino: „Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił się swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie” i przez nich wiara dotarła do świata. 
Ukazała Go ukrzyżowanego na Kalwarii, zbawienie całego świata, gdzie piekło się zatrzęsło, ponieważ zostało pokonane; rozradowali się sprawiedliwi Starego Testamentu, dla których otwarło się niebo; ucałowały się sprawiedliwość i pokój, powodując nastanie nowych czasów naznaczonych miłością, która się poświęca dzięki Jezusowi Chrystusowi. 
Ukazała Go Ojcu, oddając Go niebu w dniu Wniebowstąpienia: z ciałem naznaczonym męką, chwalebnymi ranami, otwartym bokiem, aby umożliwić wytryskanie dwóch źródeł miłości: do Boga i do ludzi; słońce chwały dla raju, siłę niepokonaną, aby wszystko przyciągnąć do siebie; Głowę, do której zostają przyłączone dusze… 
Maryja jest Apostołką, Królową Apostołów, wzorem w każdym apostolstwie, inspiratorką wszystkich cnót apostolskich. Śpiewaj Jej, niebo! Śpiewaj Jej, ziemio! Przez Nią, z Nią i w Niej wszelka cześć niech się wzniesie ku Trójcy Świętej.

                                                              Maryja towarzyszÄ…ca apostoÅ‚om - ks. Marian Kowalczyk SAC - Portal ...

 

Formularz Mszy św. ku czci Najświętszej Maryi Panny Królowej Apostołów po raz pierwszy został zatwierdzony przez Świętą Kongregację Rytów 17 marca 1890 roku na prośbę Pobożnego Stowarzyszenia Misyjnego (pallotyni, których obecna oficjalna nazwa to Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego) z Masio we Włoszech. W 1915 roku formularz ten stosowano już we wszystkich domach pallotyńskich.
Około roku 1923 bł. Jakub Alberione wprowadził formularz mszalny o Maryi Królowej Apostołów w Rodzinie Świętego Pawła. Wykorzystywano go w sobotę po Wniebowstąpieniu Pańskim. Dnia 10 marca 1943 roku Ojciec Założyciel skierował do Stolicy Apostolskiej prośbę, aby wspomnienie to można było obchodzić w Towarzystwie Świętego Pawła jako święto pierwszej klasy. Odpowiedź pozytywna nadeszła 26 marca 1943 roku. W 1973 roku używane dotąd teksty mszalne zostały poddane rewizji zgodnie z posoborową odnową liturgiczną. Na wniosek przełożonych generalnych Rodziny Świętego Pawła 4 kwietnia 1983 roku zatwierdzono włoski przekład formularza Mszy św. o Najświętszej Maryi Pannie Królowej Apostołów.
Teksty liturgiczne tego święta odpowiadają teologicznej refleksji bł. Jakuba Alberionego o Maryi Królowej Apostołów i prezentują Jej apostolstwo od Zwiastowania do Wniebowzięcia oraz wskazują na Jej nieustanną obecność w Kościele pielgrzymującym. To ujęcie znacznie różni się od dziewiętnastowiecznego rozumienia tytułu Królowej Apostołów odnoszonego jedynie do Jej obecności z Apostołami w Wieczerniku.
Błogosławiony Jakub Alberione, wrażliwy na nauczanie papieża Leona XIII, zawarte również w encyklice Adiutricem populi (1895), wprowadził do swojej wspólnoty kult Maryi jako Królowej Apostołów już w 1919 roku. Bardzo mocno zwracał uwagę na apostolstwo Maryi, którym było dawanie Jezusa, Słowa, które stało się Ciałem: „Tak” wypowiedziane przez Maryję przy Zwiastowaniu było pierwszym aktem apostolskiego dzieła Maryi, wprowadziło na świat Jezusa Zbawiciela. Jakże wielkie to apostolstwo! Od tego momentu życie Maryi można zatytułować: „Dzieje apostolstwa Maryi” (por. RdA 88). Idea Jej apostolskiej misji znalazła swój artystyczny wyraz w wizerunku, który w 1935 roku z polecenia Założyciela namalował prof. Giambattista Conti (por. CISP 37-38).
Mariologia zaproponowana przez bł. Jakuba Alberionego znalazła swoje potwierdzenie w myśli Soboru Watykańskiego II, zwłaszcza w Konstytucji dogmatycznej o Kościele Lumen gentium, w części poświęconej Maryi w tajemnicy Chrystusa i Kościoła (52-69). Maryja, która zrodziła Jezusa, jest wzorem dla Kościoła, który poprzez słowo i sakramenty rodzi Chrystusa w ludzkich sercach i pielęgnuje Jego wzrost. Myśl tę w swoim nauczaniu podejmowali również papieże Paweł VI (Marialis cultus) i Jan Paweł II (Redemptoris Mater). Błogosławiony Jakub wzywał Maryję Królową Apostołów również jako Pośredniczkę, która wyprasza łaski apostołom wszystkich czasów, kieruje nimi i umacnia swoim potężnym orędownictwem.
Ks. Jakub Alberione Założyciel zawierzył i zadedykował Maryi Królowej Apostołów jedno z czterech zgromadzeń żeńskich Rodziny Świętego Pawła. Siostry Królowej Apostołów dla Powołań (apostolinki), założone w 1959 roku, prowadzą „dzieło wszystkich dzieł”, jak mawiał bł. Jakub, za które uważał apostolstwo powołań.

Królowa Apostołów w życiu św. Wincentego... - Prowincja Chrystusa ...

Królowa Apostołów (Regina Apostolorum)

Także i ten tytuł używany był od XVI wieku w Litanii loretańskiej. Starsze wersje litanii maryjnych używały podobnych tytułów: Pocieszenie Apostołów (XII wiek), czy też Skarb Apostołów (XV wiek). Tytuł Królowej Apostołów rozpowszechnił się w Kościele dzięki zapoczątkowaniu w Loreto publicznego odmawiania litanii (1531).

wprowadzenie

CZYTAJ!

Dz 1,12-14 (BP)

Potem wrócili do Jeruzalem z góry zwanej Oliwną, która znajduje się blisko Jeruzalem, w odległości drogi szabatowej. A gdy tam przybyli, weszli do sali na piętrze, gdzie się zwykle zbierali. Byli tam: Piotr, Jan, Jakub, Andrzej, Filip, Tomasz, Bartłomiej, Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, Szymon Gorliwy i Juda, syn Jakuba. Wszyscy oni modlili się wytrwale i jednomyślnie. Razem z nimi były także kobiety. Maryja, Matka Jezusa, i Jego bracia.

ROZWAŻ!

Do kultu Królowej Apostołów przyczyniła się też praktyka modlitwy różańcowej, szerzona przez dominikanów i bractwa maryjne. Największą zasługę miał tu jednak św. Wincenty Pallotti, który w początkach XIX wieku obrał Maryję za patronkę dzieła Apostolstwa Katolickiego. Papież Pius IX nazwał Maryję Chwałą Proroków i Apostołów (1854), a Leon XIII przedstawił Jej godność królewska jako strzeżenie Kościoła w jedności wiary (1895).

Udział Maryi w posłannictwie Chrystusa i Kościoła dokonuje się w wymiarze pełniejszym niż apostolstwo Dwunastu i innych uczniów Pana. Matka Jezusa pozostaje bowiem w szczególnej relacji do Boga. Biblijną ikoną tajemnicy Królowej Apostołów jest scena oczekiwania w Wieczerniku na dar Ducha Świętego. Maryja jest tam ukazana w centrum wspólnoty Kościoła, pomiędzy Apostołami a „braćmi” z Galilei (por. Dz 1,14).

Zjednoczenie Maryi z Chrystusem poprzez wiarę, nadzieję i miłość ma w stosunku do Apostołów charakter uprzedni i głębszy. Ona bowiem wcześniej i lepiej rozpoznała zbawczy zamysł Boga i tożsamość Jezusa. Weszła też w doskonalszą komunię duchową z Chrystusem i pełniej uczestniczy w Jego potrójnej funkcji: prorockiej, kapłańskiej i królewskiej. Pius XII mówi o Jej królowaniu „macierzyńskim sercem”, a św. Jan Paweł II dodaje w encyklice Redemptoris Mater, że Maryja „współdziała w rodzeniu i wychowaniu synów i córek Kościoła – Matki” (RM 44).

Ona też bardziej niż Apostołowie przyczynia się do rozkrzewienia wiary i rozpowszechnienia Królestwa Chrystusa na ziemi. Pozostaje więc dla nas wszystkich niedościgłym przykładem postawy apostolskiej.

Zwięźle wyraził to soborowy Dekret o apostolstwie świeckich (DA 4): „Doskonałym wzorem takiego życia duchowego i apostolskiego jest Najświętsza Maryja Panna, Królowa Apostołów, która w czasie ziemskiego życia, podobnego do innych, pełnego trosk rodzinnych i pracy, jednoczyła się zawsze najściślej ze swoim Synem i współuczestniczyła w całkiem szczególny sposób w dziele Zbawiciela; teraz zaś wniebowzięta dzięki swej macierzyńskiej miłości opiekuje się braćmi swego Syna, pielgrzymującymi jeszcze oraz narażonymi na niebezpieczeństwa i utrapienia, dopóki nie zostaną doprowadzeni do szczęśliwej ojczyzny. Niech wszyscy z wielką pobożnością oddają Jej cześć i niech powierzają Jej macierzyńskiej opiece swoje życie i apostolstwo”.

MÓDL SIĘ!

Królowo Apostołów – módl się za nami!

ŻYJ SŁOWEM!

Pierwotny Kościół – po Zesłaniu Ducha Świętego – tworzyły cztery kategorie ludzi: Apostołowie, kobiety, Maryja oraz bracia, czyli krewni Jezusa. Wyróżnienie kobiet (por. Łk 8,1-3; 23,49.55-56; 24,1-10.23) – to zapowiedź nobilitacji tej grupy w Kościele. We wspólnocie chrześcijańskiej zawsze podkreślano zadania apostolskie oraz równość i godność każdej kobiety i każdego mężczyzny (Ga 3,28; por. J 17,21; Rz 10,12; 1 Kor 12,13; Kol 3,11). W Kościele, który jest jeden, święty, powszechny i apostolski, warto o tym stale przypominać.

ks. Antoni Tronina

Módlmy się.
Boże, Ty zesłałeś Ducha Świętego na swoich Apostołów trwających na modlitwie razem z Maryją, Matką Jezusa; † daj, abyśmy za Jej wstawiennictwem wiernie służyli Twojemu Majestatowi * i chwałę imienia Twego rozszerzali słowem i przykładem. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków. Amen.