Radio Chrystusa Króla




Jezuniu Moja Miłości

KSIĄŻKA

Książka religijna Jezuniu moja Miłości - zdjęcie 1

Tutaj można kupić:

            

PIĘKNY WIERSZ O RÓŻANCU

„W małej izdebce, tuż obok łóżka,

Z różańcem w ręku klęczy staruszka

Czemuż to babciu mówisz pacierze?

Bo ja w ich siłę naprawdę wierzę.

 

Wierzę, że te małe paciorki z dębiny

Moc mają ogromną, odpuszczają winy

Gdy zawiodą lekarze, gdy znikąd pomocy

Ja,grzesznik niegodny, korzystam z ich mocy

 

Pierwsza dziesiątka jest za papieża

Niech nami kieruje, Bogu powierza.

Druga w intencji całego Kościoła

Modlitwą silny wszystkiemu podoła.

 

Trzecia za męża, co zmarł i już jest w niebie

A może w czyśćcu, lub większej potrzebie

Czwartą odmawiam w intencji syna…

Przy tych słowach staruszka płakać zaczyna

 

Był dobry chłopak, lecz od ojca pogrzebu

Odwrócił się od Boga, złorzeczył niebu

Nie rozumiał, że Bóg w swojej miłości

Dał wolną wolę dla całej ludzkości.

 

Zaś człowiek dar ten bezcenny i hojny

Zamienił na chciwości, wyzysk i wojny

I teraz, gdy wypadek czy wojenna trwoga

Nie wini siebie, lecz zawsze Boga.

 

Myślałam, że syn, gdy założył rodzinę,

Gdy wziął na ręce swą pierwszą dziecinę,

Zrozumiał swe błędy, cel odnalazł w życiu

Lecz on mimo rodziny, pogrążył się w piciu.

 

Awantury, alkohol, płacz i siniaki

Czemu swym dzieciom los zgotował taki?

Nie było miłości, pieniędzy, jedzenia,

Spokój był tylko, gdy szedł do więzienia.

 

Ja zaś przez lata biorąc różaniec do ręki,

Bogu polecam swych wnucząt udręki,

Lecz syn w nałogu trwał dalej uparty,

Z czwartej dziesiątki robił sobie żarty.

 

„Lepiej piątą odmawiaj sama za siebie

Bo żyjesz tylko o wodzie i chlebie.

Na nic te posty i twoje modły,

Bo los już taki musi być podły.”

Komentarz dnia

Wiara niesie ze sobą konkretne zobowiązania moralne. Słowo Boże, które dziś usłyszymy, nam je przypomina. Mamy odrzucać bożki tego świata i kierować się miłością i miłosierdziem. Skupmy się zatem na tym, co ważne w wierze i prośmy o pomnożenie w nas wiary, nadziei i miłości (kolekta). Tych trzech cnót, które czynią życie chrześcijanina miłym Bogu i przybliżają do Niego. Mają one swoją hierarchię. Wiara potrzebna jest w czasie ziemskiej wędrówki. Sprawia, że jednoczymy się z Bogiem. Nadzieja nie pozwala zapomnieć o celu ostatecznym naszej egzystencji, jakim jest szczęśliwa wieczność. Ale najważniejsza jest miłość, gdyż jest ponadczasowa, wieczna. Miłość ofiarowana Bogu i ludziom nadaje sens i blask życiu. Nadaje mu nadprzyrodzony wymiar. Prośmy Pana, byśmy wsparci Jego łaską, pomnażali w sobie te cnoty.
ANTYFONA NA WEJŚCIEPs 105 (104), 3-4

Niech się weseli serce szukających Pana. * Rozważajcie o Panu i Jego potędze, * zawsze szukajcie Jego oblicza.
HYMN: CHWAŁA NA WYSOKOŚCI BOGU

Chwała na wysokości Bogu, * a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. * Chwalimy Cię. * Błogosławimy Cię. * Wielbimy Cię. * Wysławiamy Cię. * Dzięki Ci składamy, * bo wielka jest chwała Twoja. * Panie Boże, Królu nieba, * Boże, Ojcze wszechmogący. * Panie, Synu Jednorodzony, * Jezu Chryste. * Panie Boże, Baranku Boży, Synu Ojca. * Który gładzisz grzechy świata, * zmiłuj się nad nami. * Który gładzisz grzechy świata, * przyjm błaganie nasze. * Który siedzisz po prawicy Ojca, * zmiłuj się nad nami. * Albowiem tylko Tyś jest święty * Tylko Tyś jest Panem. * Tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste. * Z Duchem Świętym w chwale Boga Ojca. * Amen.
KOLEKTA

Wszechmogący, wieczny Boże, pomnóż w nas wiarę, nadzieję i miłość † i daj nam ukochać Twoje przykazania, * abyśmy mogli otrzymać obiecane zbawienie. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.

Wprowadzenie do czytania

Miłość bliźniego nigdy nie może być prawem narzuconym z góry, nawet przez samego Boga. Nie istnieje miłość bez wolności ani wolność bez miłości. Bóg mówi do Izraelitów: „Nie będziesz gnębić cudzoziemców, bo wy sami byliście cudzoziemcami”. Miłość nie będzie nigdy nakazem, jeśli osobę bliźniego poczuję jakby „żyjącą we mnie”, a doświadczenie bliźniego uczynię swoim. Mając doświadczenie krzywdy i ucisku, nigdy nie czyń tego innym. Mając doświadczenie umiłowania przez Boga, czyń miłość innym.
PIERWSZE CZYTANIEWj 22, 20-26

Bóg słyszy skargę pokrzywdzonych

Czytanie z Księgi Wyjścia
Tak mówi Pan: «Nie będziesz gnębił ani uciskał przybysza, bo wy sami byliście przybyszami w ziemi egipskiej.
Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy ani sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i poskarżą Mi się, usłyszę ich skargę, rozpali się gniew mój, i wygubię was mieczem; i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami.
Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek.
Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy».
Oto słowo Boże.

Komentarz do czytania

Bóg przez Mojżesza przekazał swemu Ludowi wiele cennych rad i wskazówek życiowych, nakazów i zakazów. Miały one chronić jego wolność oraz pomyślność. Podając normy moralnego postępowania, Mojżesz uzasadniał je, odwołując się do dotychczasowych doświadczeń. Izrael doświadczył w Egipcie niesprawiedliwości, krzywdy, cierpienia i braku miłosierdzia. Dlatego też, mając to okrutne doświadczenie, nie powinien postępować jak jego dawni ciemiężcy. W Ludzie Bożym nie powinno dochodzić do prześladowania i wykorzystywania najsłabszych grup społecznych – wdów, sierot i cudzoziemców. W jego życiu ma objawiać się miłosierdzie będące odblaskiem miłosierdzia samego Boga. Pamiętajmy o tym, że normy moralne Starego Testamentu nie przebrzmiały i nie zostały zniesione przez Chrystusa. Obowiązują także nas. My również kierujmy się w relacjach z bliźnimi miłosierdziem.

Wprowadzenie do psalmu

Psalmista wyznaje miłość do Pana dlatego, że doświadcza Go w swoim życiu jako moc, opokę i twierdzę, wybawiciela, skałę schronienia, tarczę obronną. Pierwszym działającym w relacji Bóg – człowiek jest zawsze Bóg. Jak żywe i silne musiało być doświadczenie właśnie takiego Boga w życiu autora psalmu! Dlatego z jego serca wyrywa się okrzyk pełen szczęścia: „Miłuję Cię, Panie!”.
PSALM RESPONSORYJNYPs 18

Refren: Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja.
Miłuję Cię, Panie, *
Mocy moja,
Panie, Opoko moja i Twierdzo, *
mój Wybawicielu.
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja.
Boże, Skało moja, na którą się chronię, *
Tarczo moja, Mocy zbawienia mego i moja Obrono.
Wzywam Pana, godnego chwały, *
i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół.
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja.
Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka, *
niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
Ty dałeś wielkie zwycięstwo królowi *
i okazujesz łaskę Twemu pomazańcowi.
Refren: Miłuję Ciebie, Panie, Mocy moja.

Wprowadzenie do czytania

Nawrócenie w życiu człowieka nie pochodzi z jego osobistego wysiłku, ale jest owocem przyjęcia słowa Bożego. Treścią tego słowa nie są nakazy czy zakazy moralne, które trzeba wypełnić. Prawo jest zawsze zewnętrzne, natomiast słowo jest miłosnym dialogiem Boga z człowiekiem. Słowem Boga Ojca do człowieka jest dar Jego Jedynego Syna. Dopiero przyjęcie tego daru rodzi w człowieku odpowiedź przekutą na uczynki miłości.
DRUGIE CZYTANIE1 Tes 1, 5c-10

Służyć Bogu żywemu i oczekiwać Jego Syna

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan
Bracia: Wiecie, jacy dla was byliśmy, przebywając wśród was. A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, tak że okazaliście się wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai.
Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie potrzebujemy o tym mówić. Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios Jego Syna, którego wskrzesił z martwych, Jezusa, naszego wybawcę od nadchodzącego gniewu.
Oto słowo Boże.

Komentarz do czytania

Apostoł Paweł chwali Tesaloniczan za ich postawę. Odrzucili powszechnie zakorzenione w ich środowisku pogaństwo. Ich nawrócenie dokonało się w sferze religijnej – porzucili bałwochwalstwo, wyrzekli się bożków, które stanowiły dla nich przedmiot czci. Tesaloniczanie dokonali nawrócenia także w sferze moralnej. Przyjęli nowy sposób życia. Od momentu chrztu patrzą na świat oczyma Chrystusa. Dokonują wyborów moralnych, odrzucając stanowczo uwikłanie w grzechy ciężkie i nałogi. Porzucają pogańskie obyczaje. My również, wybrawszy Chrystusa, winniśmy myśleć, czuć i wybierać jak On. Wiara nie znosi rozdźwięku pomiędzy wyznaniem a życiem. Wiarę wyrażamy życiem, a nie jedynie deklaracją słowną. Prośmy zatem Chrystusa, byśmy mocą Jego łaski służyli Bogu żywemu i prawdziwemu. By nasze słowa i czyny nie zaprzeczały wierze.
ALLELUJAJ 14, 23

Alleluja, alleluja, alleluja.
Jeśli mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę,
a Ojciec mój umiłuje go przyjdziemy do niego.
Alleluja, alleluja, alleluja.

Wprowadzenie do Ewangelii

Uczeni w Prawie, dla których zachowywanie Prawa było środkiem do osiągnięcia zbawienia, prześcigali się w coraz doskonalszym jego wypełnianiu. Dlatego klasyfikowali poszczególne przykazania. Dla Jezusa całe Prawo opiera się na miłości, a więc miłość nie jest punktem dojścia, ale punktem wyjścia. Człowiek nie powinien się skupiać na tym, jak dojść do życia miłością, ale żyć prawdą, że z miłości Boga został zrodzony.
EWANGELIAMt 22, 34-40

Największe przykazanie

✠ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza 
Gdy faryzeusze posłyszeli, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, wystawiając Go na próbę, zapytał: «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?».
On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach zawisło całe Prawo i Prorocy».
Oto słowo Pańskie.

Komentarz do Ewangelii

Najważniejsze przykazanie Nowego Testamentu to przykazanie miłości Boga i bliźniego. Nie jest czymś nowym, gdyż zostało już dane przez Mojżesza. Przykazanie to zostało wyrażone jasno, jednak późniejsi jego interpretatorzy próbowali je uściślić, doprecyzować, obudować innymi szczegółowymi przepisami. Nic dziwnego, że tak je zagłuszyli, skomplikowali, że zasadne stało się pytanie faryzeuszy o to, które przykazanie w Prawie jest największe. Znali 613 przykazań Prawa i wszystkie uważali za bardzo ważne. Jezus wraca do źródła. Bóg nie komplikuje, nie mnoży niepotrzebnie reguł postępowania. Oczyszcza Prawo z ludzkich naleciałości i wskazuje jego istotę: miłość. My również, rozstrzygając dylematy moralne, nie komplikujmy i nie mnóżmy interpretacji. Sięgajmy zawsze do tego, co mówi Chrystus. Do jasnej i konkretnej wizji prawości i wiary. Niech Chrystus stanowi dla nas osobowy wzór moralności.
WYZNANIE WIARY

Wierzę w jednego Boga, * Ojca Wszechmogącego, * Stworzyciela nieba i ziemi, * wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych. * I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, * Syna Bożego Jednorodzonego, * który z Ojca jest zrodzony * przed wszystkimi wiekami. * Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, * Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. * Zrodzony a nie stworzony, * współistotny Ojcu, * a przez Niego wszystko się stało. * On to dla nas ludzi i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba.
W czasie następujących słów, aż do: stał się człowiekiem, wszyscy się pochylają.
I za sprawą Ducha Świętego * przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. * Ukrzyżowany również za nas, * pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. * I zmartwychwstał dnia trzeciego, * jak oznajmia Pismo. * I wstąpił do nieba; siedzi po prawicy Ojca. * I powtórnie przyjdzie w chwale * sądzić żywych i umarłych, * a Królestwu Jego nie będzie końca. * Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, * który od Ojca i Syna pochodzi. * Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę; * który mówił przez Proroków. * Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. * Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. * I oczekuję wskrzeszenia umarłych. * I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

Modlitwa wiernych

We wspólnotowej modlitwie przedstawmy teraz Panu Bogu, który jest Miłością i źródłem naszej braterskiej miłości, prośby i błagania, ufając, że je łaskawie wysłucha i przyjdzie nam z pomocą:
1. Prośmy Pana, aby na świecie ustały wojny, a wszyscy ludzie mogli żyć w pokoju, którego źródłem jest sprawiedliwość i miłość wzajemna.
2. Prośmy Pana, aby Kościół był znakiem pojednania, braterstwa i troski o każdego człowieka, a zwłaszcza o najuboższych i najsłabszych, wykluczonych i prześladowanych.
3. Prośmy Pana za kościelne dzieła miłosierdzia, aby ci, którzy się w nie angażują, byli świadkami dobroci i miłości samego Chrystusa i przeżywali swą służbę na rzecz ubogich w duchu wiary.
4. Prośmy Pana za tych, którzy przygotowują się do chrztu św. i bierzmowania, aby postępowali na drodze nawrócenia i umocnienia osobistej więzi z Chrystusem.
5. Prośmy Pana za tych, którzy cierpią duchowo lub fizycznie, aby znajdowali pociechę, umocnienie i oparcie w naszej wspólnocie i mogli liczyć na modlitwę i pomoc.
6. Prośmy Pana za nas samych, aby naszą największą życiową ambicją było dojrzewanie w miłości do Boga i ludzi.
Niebieski nasz Ojcze, który jesteś Miłością, przyjmij modlitwy zanoszone dziś do Ciebie. Niech Twój Syn, który jest najlepszym Mistrzem i Świadkiem Twej miłości uświęca nas i umacnia swoją łaską. Tobie cześć i chwała przez wszystkie wieki wieków.
Amen.
MODLITWA NAD DARAMI

Wszechmogący Boże, wejrzyj na dary, które Ci składamy, † niech ta Ofiara, wyraz naszej służby, * przyczyni się do Twojej chwały. Przez Chrystusa, Pana naszego.
1.-8. PREFACJA NA NIEDZIELE ZWYKŁE

1.-8. prefacje na niedziele zwykłe [nr 28-35] znajdziesz w zakładce: obrzędy Mszy św., prefacje.
ANTYFONA NA KOMUNIĘPs 20 (19), 6

Będziemy się radować ze zbawienia * i wielbić imię Pana Boga
naszego.

Albo:

Ef 5, 2

Chrystus nas umiłował * i samego siebie wydał za nas w ofierze * na wdzięczną wonność Bogu.

MODLITWA PO KOMUNII

Boże, nasz Ojcze, niech Twój Sakrament dokona w nas tego, co oznacza, † abyśmy osiągnęli zjednoczenie z Chrystusem, * którego przyjmujemy pod osłoną chleba i wina. Który żyje i króluje na wieki wieków.

Refleksja na dziś

BĘDZIESZ MIŁOWAŁ

„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To najważniejsze zdanie z dzisiejszej liturgii słowa wskazuje nam na to, do czego powinniśmy nieustannie wracać.
Nasza miłość do Boga i drugiego człowieka nieustannie powinna być coraz dojrzalsza, bardziej gorąca, rozumna i konkretna. Przeżywana w ten sposób będzie prowadziła do coraz lepszego wyrażania również miłości do drugiego człowieka. W ujęciu negatywnym miłość bliźniego ma polegać na unikaniu postaw, które potępia Bóg: ucisk, gnębienie, wykorzystywanie drugiego, lichwa – o tym mówi pierwsze czytanie z Księgi Wyjścia.
W ujęciu pozytywnym miłość bliźniego polega na naśladowaniu Boga, coraz większym upodobnianiu się do Niego, który jest: miłosierny, sprawiedliwy, cierpliwy, bezinteresowny i stały w przebaczaniu. Miłość Boga i bliźniego są nierozerwalne.
W prawie ogłoszonym na Synaju zawarte są nakazy opieki nad ubogimi i spełnianie uczynków miłosierdzia wobec biednych. Sama bieda nie jest postrzegana w Starym Testamencie jako coś pozytywnego, jednak dzielenie się z biednymi posiadanymi dobrami miało prowadzić do większych darów; pokoju, sprawiedliwości, miłości i udziału w życiu wiecznym.
Słowo Boże może mieć wielką moc, jeśli poddamy się działaniu Ducha Świętego – jak przypomina o tym Apostoł Narodów w drugim czytaniu. Dlatego też Jezus w Ewangelii ukazuje wielką wartość słuchania Bożego prawa i postępowania zgodnie z nim. Najbardziej właściwym sposobem odpowiedzi na Bożą miłość do nas jest takie życie, w którym dziesięć przykazań staje się ewangeliczną drogą realizacji przykazania miłości Boga i bliźniego.

Opracowano na podstawie:
Wielka tajemnica wiary.
Program duszpasterski Kościoła w Polsce na rok 2019/2020
,
zeszyt homiletyczny, s. 155-157.

PRZYKAZANIE MIŁOŚCI W NOWYM TESTAMENCIE

Złota zasada (traktuj innych tak, jak chciałbyś być przez nich traktowany) jest normą dobrego życia, znaną w wielu kulturach.
Jeszcze mocniej odznacza się przykazanie miłości w Starym Testamencie, gdzie przyjmuje formę przykazania miłości: „będziesz miłował bliźniego swojego jak siebie samego” (Kpł 19, 18). Jezus Chrystus radykalizuje i konkretyzuje przykazanie miłości, wiążąc je ze sobą i z ofiarą własnego życia:To jest bowiem moje przykazanie, abyście się wzajemnie tak miłowali, jak Ja was umiłowałem” (J 15, 12). Ta miłość ogarnia zarówno wspólnotę, jak i jednostkę: każdy jest cenny jako niepowtarzalna, umiłowana przez Boga osoba i każdy jest przez tę miłość zwrócony do innych.
Miłować bliźniego – czy można to wyćwiczyć?
Tak. Jest to nawet szczególnie istotne. Miłość to nie tylko uczucie. Miłość to również – CNOTA, moc, którą można trenować. Stawanie się odważniejszym, wytrzymalszym, sprawiedliwszym, milszym – jest prawdziwym wyzwaniem dla każdego chrześcijanina. Musimy ćwiczyć się w tym, by patrzeć na świat oczami Boga. Ludzie, których spotyka przyjazna serdeczność, czują się ważni i mogą się rozwijać. Kiedy ćwiczymy się w miłości tam, gdzie jest to łatwe, z pomocą Boga będziemy w stanie kochać również tam, gdzie miłość jest cierpieniem i nie ma wzajemności. Sprawdza się to w trosce o ubogich, a jeszcze bardziej tam, gdzie w nowy sposób trzeba nam obchodzić się z wrogami: rezygnując z zemsty, odwetu i przemocy.
Miłość nigdy się nie cofa
Naglące wyzwanie ochrony naszego wspólnego domu obejmuje troskę o zjednoczenie całej rodziny ludzkiej w dążeniu do zrównoważonego i zintegrowanego rozwoju, ponieważ wiemy, że wszystko może się zmienić. Stwórca nas nie opuszcza, nigdy nie cofa się w swoim planie miłości, nie żałuje, że nas stworzył. Ludzkość jest jeszcze zdolna do współpracy w budowaniu naszego wspólnego domu.

papież Franciszek, Encyklika Laudato si’ (2015), 13
Docat, co robić
nauka społeczna Kościoła

seria: Youcat
Edycja Świętego Pawła, 2016.

DOCAT, z ang. ‘co robić’, jest odpowiedzią na pytanie zawarte w tytule i swego rodzaju instrukcją obsługi dla młodych pragnących zaangażować się w życie społeczne, która pomaga za pomocą Ewangelii zmieniać najpierw siebie samych, potem najbliższe otoczenie, a w końcu cały świat. Naprawdę za pomocą Ewangelii możemy zmienić świat! Możemy być Bożymi rewolucjonistami Śmiało można powiedzieć, że jest to jedna z najciekawszych, najbardziej udanych i najlepiej przyjętych serii publikacji katolickich. Świeżość i atrakcyjność formy przekazu przełożyła się dynamicznie na przystępność treści. YOUCAT mówi językiem swego odbiorcy i, co istotne, w jego przygotowaniu aktywnie brali udział ludzie młodzi – to oni go kształtowali, oni stawiali pytania, podpowiadali formę prezentacji. Wyjątkowa seria odpowiadająca na najważniejsze problemy człowieka.
Refleksje na dziś oraz wprowadzenia do czytań pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański”.
Prenumeratę Biuletynu „Dzień Pański” można zamówić pod adresem,
https://prenumerata.edycja.com.pl

 

Pomyśl

  • Na jakim fundamencie buduję moją osobistą hierarchię wartości? Czy jest nim to, co objawia Bóg?
  • Jaki jest mój stosunek do Dekalogu?
  • Jak bardzo wybiórczo traktuję przykazania Boże?
  • W jaki sposób realizuję w moim życiu przykazanie miłości Boga i bliźniego?